DÜNYANIN ORTA YERİNDE AŞK İÇİN AĞLIYORUM [2004]

{Sekai no chushin de ai wo sakebu, Crying out love in the center of the world}

“Ruh haline göre değerlenir izlediğin film..”

Dünyanın orta yerinde aşk için ağlıyorum. Dükkandaki filmlerin arasında bu dramatik adı gördüğümde hiç tereddütsüz almıştım. İsminin daha önce kulağıma çalındığını hayal meyal hatırlıyorum.

Filme dair pek çok his uyandıran o cümle.. ‘Aşk için ağlamak’ katıksız acıyı çağrıştırırken.. Bunu ‘dünyanın orta yerinde’ yapmak bir meydan okuyuşa benziyordu. ‘Dünya’ aşkın büyüklüğüne, ne denli evrensel bir duygu olduğuna işaretse.. Dünyalar kadar sevmek.. Çok sevmek. Hikayenin derinliği belki de bu tabirde gizliydi. ‘Dünyanın orta yerinde’, uluorta bir yalnızlık.. Kelimelerde bir yarıda kalmışlık hali.. En güzel yerinde acıyla kesilen, bitmeyen bir hikaye.

Ağır bir kaybın ardından sol yanında çırpınan şeyin paramparça olmasıyla.. En baştan kavrulmak üzere yüreğin yenilenmesi. Ağlarsın, elinden hiçbirşey gelmez, başka bir şey gelmez. Kuytu bir köşede, yahut ‘dünyanın orta yerinde’, renkler görüntüler birbirine karışıp ızdırabı iliklerine kadar hissedince.. Avuntu uzak bir hayalse ağlar insan.

Sadece isminin bile insanı derinden sarsmaya yettiği bu dokunaklı filmi başından sonuna kadar ağlayarak izledim dersem yalan olmaz. Aslında hiç bilinmedik, görülmedik bir hikaye değil. Zaten bir yerde tüm aşk hikayeleri birbirine benzemez mi?

İki ayrı zaman dilimde geçen film etkileyici bir sahneyle açılıyor; yarı loş bir hastane odası, gece, yağmurun şiddetli hışırtısına karışan konuşmalar.. Rüzgarın uğultusu gibi bir ses, bitkin bir tonlamayla yaklaşmakta olan tayfundan ve yola çıkmaktan bahseden genç bir kız ile delikanlı. Gitmek istedikleri yerin Avustralya Uluru’daki dünyanın merkezi kabul edilen kaya olduğunu anlarız sözlerinden.

Şimdiki zamana geldiğimizde.. Ritsuko evi toplarken, çocukluk hırkalarından birinin cebinde bir kaset bulur. Ölmeye çok yakın birinin cümleleri vardır kasette.. Ritsuko bu mesajın, nişanlısı Sakutaro’nun ilk gençlik aşkı Hirose Aki’ye ait olduğunu anlar. O zamanlar, henüz küçük bir kızken bu kasetleri iki sevgilinin arasında taşıdığını hatırlar. Son kasedi Sakutaro’ya veremediği için suçluluk duyarak onu terk eder, doğduğu kasabaya döner.

Ardından gelen Sakutaro, ailesinin yaşadığı eve giderek Aki ile birbirlerine mesajlarını içeren kasetleri alır, hatıralarla dolu kasabanın sokaklarında dolaşırken dinler. Aki ile yaşadıklarını başından sonuna hatırlar. Aki, 17 yaşında lösemiden ölmüştür. Sakutaro ise yaptığı kalpsiz bir şakadan dolayı kendini sorumlu hissederek, bu ölümü bir türlü kabullenememektedir. Genç adam adım adım geçmişiyle yüzleşirken, yaşadığı anın ayırdına varmasıyla film nihayete erer..

Kyouichi Katayama’nın romanından Japon yönetmen Isao Yukisodo'nun filme aldığı hikayenin başrollerini Masami Nagasawa (Hirose Aki), Takao Osawa (Sakutaro), Kou Shibasaki (Ritsuko) paylaşıyor. “Dünyanın Orta Yerinde Aşk İçin Ağlıyorum”, Uzakdoğu dram filmleriyle alakadarsanız sevebileceğiniz, biraz Türk filmi tadında acıklı bir film. Harikulâde değilse de izlemeye değer. 

DOLLS [2002]

{Bebekler}

Sahnede gördüğümüz iki Bunraki bebeği ile açılıyor film. Geleneksel Japon kukla tiyatrosundan bir oyun sergiliyorlar; Aşıkların Sürgünü.. Kendi hakimiyetlerinden uzak bedenleri, kolları, bacakları ayrı ayrı kişiler tarafından yönetilen, seslendirilen kuklalardan biri oyun bittiğinde diğerinin kulağına eğilip birşeyler söylüyor ve ikisi birlikte bir film izleyecekmişcesine dönüp seyirciye bakıyorlar..

"Sonum başlangıcımdır.." 

Aşkın kılavuzluğunda yola çıkan iki genç.. Matsumoto ve Sawako.

Bu öyle bir hikaye ki nihayete erdiği sanılan noktadan başlıyor. Koptuğu yerden.. 

Bembeyaz bahar çiçekleriyle donanmış Japon bahçeleri.. Kan rengi bir urganla birbirine bağlanmış iki kişi, ağaçların arasındaki yolda ilerliyorlar.. Etraftaki insanların meraklı bakışlarını görmüyor, alaylı sözlerini duymuyor gibiler. Peşlerinden sürüklenen halat, bir kütüğe takıldığı halde gitmek istiyor Sawako. Genç kızın bakışları bomboş.. 

Şimdi insanların dalga geçerek baktığı iki meczup onlar.. Bir zamanlar birbirlerine aşık oldukları için kendi aralarında nişanlandıklarını öğreniyoruz. Nişandan kısa bir süre sonra Matsumoto ailesinin baskısı ile Sawako'yu terkediyor ve patronunun kızıyla evlenmesine karar veriliyor. Genç kız bunu öğrendiğinde intihara teşebbüs ediyor, kurtarılıyorsa da aklı onu terkediyor. Sevdiği kıza ihanetinin dehşetli sonucunu düğün günü öğrenince, herşeyi bırakarak Sawako'nun yanına koşan Matsumoto için bu büyük hatanın telafisi yok maalesef. 

Hastaneye geldiğinde, parçalanarak yere düşmüş pembe bir kelebeğe bakarken buluyor eski nişanlısını. O, artık kalbindeki acının bile farkında değil. Ne kızgınlık, ne üzüntü, hiçbir şey.. Herşeyden habersiz bir bebek adeta. Matsumoto, Sawako'yu alıp götürüyor. İki genç önce bir otelde, sonra Matsumoto'nun hastalık sarısına boyanmış arabasında kalıyorlar. Sık sık kaçıp gitmeye yeltenen, yola yuvarlanan topunun peşinden kendini arabaların önüne atan Sawako'yu korumak için, genç kızı bir iple kendine bağlıyor Matsumoto. Şehri terkedip yola çıkıyorlar. Dört mevsim boyunca sürecek hazin yürüyüşleri böyle başlıyor..

Japon yönetmen Takeshi Kitano'nun başyapıtında aşk, tam olması gerektiği gibi. Kendilerini saran tutkunun cehenneminde yok olan sevgililerden biri aklını kurban ederken, diğeri hayatını sunuyor bu şiddetli duyguya. Geri dönüşlerle, yaşadıkları mutlu günleri gördüğümüzde içine düştükleri halin ızdırabı daha da kuvvetleniyor. O neşeli, hayat dolu, gülen genç kız.. Ona utangaç bir sevecenlikle bakan delikanlı.. Geçmiş..

Kalbe dokunan müzikleri, göz alıcı teatral kostümleri, renk cümbüşlerinden müteşekkil nefes kesici güzellikteki görüntüleri bir yana filmde öyle sahneler var ki, çaresizliğin kederini iliklerinize kadar hissettiriyor. Sawako'nun otelde çiçeklerle, minik melek heykelleriyle konuşması.. Matsumoto'nun aldığı oyuncağının topu ezildiğinde ağlaması ve boş oyuncağa üflemeye çalışması.. Genç kızı kollarının altından tutarak taşıdığında içi boş, cansız bir kuklaya benzeyişi.. Ve en fenası, arkadaşları arasında nişanlandıkları yer olan lokantaya dışardan baktıkları sahne, Sawako'nun o geceyi hatırladığı an, önce gülmesi sonra hıçkırıklara boğulması..

Filmde bahsini henüz etmediğimiz ayrıca iki aşk hikayesi daha var ki, onların öyküleri de, yine hayli naif ve hüzünlü. Aşık olduğu pop şarkıcısı Haruna Yamakuçi trafik kazası geçirip, yaralanan yüzünü kimseye göstermek istemediği için, gözlerini kör eden bir genç adam. Ve bir zamanlar onu bırakıp gitmiş sevgilisini, belki gelir umuduyla, her Cumartesi günü buluştukları yere giderek yıllarca bekleyen bir kadının hikayesi. 

Her parçasında ayrı bir trajediye şahit olduğumuz Dolls, aşkın kan kırmızısı rengine bulanmış, büyüleyici bir film. Usta yönetmen Takeshi Kitano dramatik anlatım böyle olur dercesine baharın tatlı pembesinden, yaz güneşi altında göz kamaştıran denizin camgöbeği ışıltılarına, güz mevsiminin bakır tonlarından, karakışın ürpertici beyazına dek tüm zamanları ince ince işlemiş filminin dekoruna. 

Öyle dokunaklı, öyle muhteşem bir sinemasal ki bu, tam ayırdına varabilmek için, onunla duyguların berrak olduğu bir dönemde tanışmalı. Bütün büyük aşkların ortak kaderine dair bu filmin yoğunluğuna benzer bir hal içindeyseniz, kendisinden uzak durmak hayrınıza olur diyorum. 

{Bu yazı 28.05.2010 tarihinde www.sivrisinema.com adresinde yayınlanmıştır.}

NAE SARANG aka "MY LOVE" [2007]

NAE SARANG aka "MY LOVE" [2007]

{Tatlı Aşkım}

Filmin ilk yarısını sıkılarak, başladığıma pişman olarak izledim. Fakat olaylar çözülmeye başladıktan sonra Nae Sarang bambaşka bir hal aldı ve (bir-buçuk hikayesi yüzünden :) bittiğinde iyi ki izlemişim dediğim filmler arasına kendini kabul ettirdi.

Birbirlerinden (büyük ölçüde) bağımsız dört hikayeden oluşuyor film. Trende tanıştığı Ju-won'a aşık olan ve genç kızdan bir türlü istediği karşılığı alamayan Se-jin.(Çılgın Aşk) Altı yıl önce ayrıldığı sevgilisiyle güneşin tutulacağı gün buluşacak olan Jin-man.(Trajik Aşk) Reklam ajansı sahibi Su-yeong ve karısını kaybettiği için dünyaya küsmüş yardımcısı Jeong-seok'a olan aşkı. (Karşılıksız Aşk) Son olarak aşk acısı yüzünden üniversiteye bir yıl ara veren So-hyun ile ona uzaktan aşık olan Ji-wu.(Platonik Aşk)

 Üzerinde en fazla çalışılmış hikaye, içyüzünü filmin sonlarına doğru görebildiğimiz, kurduğu hayal dünyasında yaşamaktan hoşlanan çılgın kız Ju-won ve rayların üzerinde "birlikte takıldığı" Se-jin arasındaki ilişki diye düşünüyorum.  Sadece bu hikaye filmin başlı başına konusunu oluştursaydı çok daha güzel olurdu.

Aperatif niyetine sunulmuşa benzeyen diğer ilişkilere gelince; sevgilisi kendisine ulaşabilsin diye, yıllar önceki cep telefonu numarasını geri almaya çalışan Jin-man'a dair anlatılanlar da özellikle finaliyle izlenmeye değerdi.  Arka planda kalan bu kısa hikayede, rolünü gayet sevimli bir şekilde oynayan Uhm Tae Woong'a yazık olmuş.

Güçlü görünmeye çalışırken, yapışkan ve ısrarcı aşkını son derece itici bulduğum Su-yeong'a gelince hiç olmasa da olurmuş. Zaten hikayesinin finali inandırıcılıktan çok uzaktı.

Üniversite platonikleri So-hyun ve Ji-wu arasında ise arkadaşlığa bile pek benzemeyen garip bir iletişim vardı ki bu çifti de direk elersek, hiç fena olmaz diye düşünüyorum.

Filmi böylece kesip biçtikten sonra, denebilir ki;
"Duygusal uzakdoğu filmlerindeki klişe olguların çoğunu (trenler, sarhoş kızlar, şapşal oğlanlar v.b.) içermesine rağmen modern bir havası olan Nae Sarang, seyredildiğinde keyif alınacak bir film."

DAİ SİNG SİU Sİ aka. "LEAVİNG ME, LOVİNG YOU" [2004]

Dai Sing Sui Si [2004]

{Seni Severken Bırakıp Gittin}

Bilenler bilir, uzakdoğu filmlerine şaşmaz bir sadakatle bağlı olan bendenizi 

bile çileden çıkaracak kadar saçma bir filmdi. :)

Sanki bir deste şarkı yapıp aman da bunları bir filmin üzerine oturtsak da dinleseler demişler 

ve bu absürt şey çıkmış ortaya gibiydi.  Yönetmenin geçmişinde klip veya reklam işleri görünmüyor, lakin tam o havadaydı görüntüler, sahne geçişleri.. 

Zaten bu çekik gözlü arkadaşların duygusal film çekme konusunda, 

dil ve tonlama açısından otomatik dezavantajı var, 

bir de üzerine konusu bile olmayan bir dram çekmeğe çalışınca işte bu feci durumla sonuçlanmış. 

Film kısa bir klipten(!) sonra bir lokantada yemek yiyen ve ayrılığa karar veren çiftimizin görüntüleriyle başlıyor. Bu filmin nadir iyi sahnelerinden biri, başrol kızımızın görüntüsünün sokaktaki kazaya bakarken camdan yansıması.. 

Sonrasında film türlü manasızlıkla dolu, ayrılmalarından sonra doktor olan erkek karakterin kızın posta kutusuna götürüp ilaç bırakmasından tut da herkesin telefonun guguk kuşu gibi çalmasına varıncaya kadar bir sürü abukluk. 

Bütün bunlara sabredip izlemeye devam ederseniz sona yakın bir yerde kız telefonda oğlana benimle konuşmak istiyorsan nerede olduğumu da bulursun gibilerinden bir şey söylüyor.  Zeka küpü(!) esas oğlanın baktığı ilk yer kızın evi!!! Pes dedikten kısa bir süre sonra da film bitiyor zaten. 

NOT; Epey aradıktan sonra film için ekleyebileceğim tek fotoğraf yukardaki oldu, görüntü kalitesi hiç iyi değil ama Faye Wong'un olduğu bir kare olsun istedim. Çok hoştu çünkü. :)

{Bu yazı 08.05.2010 tarihinde www.sivrisinema.com adresinde yayınlanmıştır.}