Yayınevi: Agora Kitaplığı
Basım Yılı: 2007
Sayfa Sayısı: 189
Resim sanatı üzerine söylenenlere kulak vermeyi hep sevmişimdir. Hatta hâlâ ara ara sanat tarihi okusam mı diye de geçmiyor değil aklımdan. Bu kitabı yine böyle bir arayış döneminde büyük bir hevesle almıştım fakat..
İçini görmeden ısmarladığım için, kitapta bahsi geçen resimlerin siyah-beyaz ve kötü bir baskıya sahip olduğunu görmemle ilk hayalkırıklığını yaşadım, sonra belki renksel bir anlatım yoktur denemelerde diye kendimi avuttum. Okumaya başladıktan sonra bunun tam aksine eleştirilerde renk kullanımı, boya katmanları ve sürüş tekniklerine dair bir çok tanımlama olduğunu anlayınca, bu avuntu da yok oldu tabii. Nasıl böyle bir hataya düştüklerini hâlâ anlamış değilim.
Davetsiz izleyicinin halihazırda bahsedilen tüm sanatçı ve tabloları bilmesi gerektiğine dair öngörüyle hazırlanmış bir kitap dahi olsa, bununla ilgili herhangi bir açıklama olması gerekirdi diye düşünüyorum. Oysa ne arka kapakta, ne önsözde, ne de kitabın tanıtımlarında en ufak bir ipucu var.
Daha evvel küçük bir fuarda tesadüf eseri bulduğum, Nazan İpşiroğlu'nun "Resimde Alımlama" kitabı buna kıyasla mükemmeldi. Resim baskılarının güzelliği bir yana, tablo ve yazı arasındaki bütünlükleri, yönlendirme yapmaksızın soyut resme dair anlattıkları nefisti. Neyi değil ama nasıl görmek gerektiği üzerine çok şey vardı. Katalan ressam Joan Miro Ferra'nın cıvıl cıvıl renkleriyle boyadığı soyut figürlere o kitaptan sonra tutkun olmuştum. Davetsiz İzleyici'de en azından buna benzer bir tutarlılık bekliyordum sanırım.
Denemelerde resim, karikatür ve grafik sanatçılarına genel bir bakış açısıyla değinilmeye çalışılmış. Sanatçıların serilerine dair resimleri bulmak çok zor değil kabul ama bir kitap okurken araştırma yapmak, eleştirmenin ne dediğini anlamak için tamamını el altında bulundurmak okuyucuya eziyet gibi. Neden bahsediyorsa kitabın içinde bulunmalıydı diye düşünüyorum.
Ayrıca kitabın dili ve anlatımı, modernize edilmiş sözcüklerle dolu. Resmi anlatmak için lafı fazlasıyla dolandırıp okuyucuyu sıkıyor. Kitabı okumadan evvel, eleştirmenin biyografisinde, yazmış olduğu diğer resim eleştiri kitaplarını farkettiğimde sırayla hepsini okurum diye düşünmüştüm, şimdi bu fikrimden tamamen vazgeçmiş durumdayım. Resim üzerine yazan başka eleştirmenler, yeni kitaplar bulmam gerek. Bu konuda önerileriniz varsa, bana yazarsanız sevinirim.
Kitaptaki tek beğendiğim tanım, son sayfalarda, Bedri Rahmi Eyüboğlu'ndan alıntılanmış şu cümleler oldu:
"Bünyesinin elastikiyetine, iştahasına güvenen sanatkârların, başlangıçta daima kendilerinden büyük sanatkârlara saldırarak, yılanın kendisinden büyük bir geyiği yutması gibi, onları yuttuğunu ve hazmettiğini görüyoruz. Başlangıçta sevdiği sanatkârların tesiri altında kalanlar, geyiği henüz yutan yılanı andırırlar; o aralık göze çarpan yılan değil, yutulan geyiktir. Gün geçtikçe geyik eriyecek ve yılanın bünyesine karışacaktır. Yılanın yuttuğu geyiğe benzemekten korkusu yoktur.(...)"
Ne kadar yerinde bir benzetme ile ifade etmiş, değil mi? Kelimelerle oynayabilmek ayrı bir zanaat, büyük şairin nesri de nasıl akıcı, anlaşılır ve çarpıcı. Ne anlatmak istiyorsa onu söylemiş işte. Bir eksik bir fazla değil.
Plastik sanatlar üzerine de iyi kalemleri okumak lazım. Yoksa sadece sıkıntı oluyor insana.
18 Mayıs 2010 Salı
17 Mayıs 2010 Pazartesi
NAE SARANG aka "MY LOVE" [2007]
NAE SARANG aka "MY LOVE" [2007]
{Tatlı Aşkım}
Filmin ilk yarısını sıkılarak, başladığıma pişman olarak izledim. Fakat olaylar çözülmeye başladıktan sonra Nae Sarang bambaşka bir hal aldı ve (bir-buçuk hikayesi yüzünden :) bittiğinde iyi ki izlemişim dediğim filmler arasına kendini kabul ettirdi.
Birbirlerinden (büyük ölçüde) bağımsız dört hikayeden oluşuyor film. Trende tanıştığı Ju-won'a aşık olan ve genç kızdan bir türlü istediği karşılığı alamayan Se-jin.(Çılgın Aşk) Altı yıl önce ayrıldığı sevgilisiyle güneşin tutulacağı gün buluşacak olan Jin-man.(Trajik Aşk) Reklam ajansı sahibi Su-yeong ve karısını kaybettiği için dünyaya küsmüş yardımcısı Jeong-seok'a olan aşkı. (Karşılıksız Aşk) Son olarak aşk acısı yüzünden üniversiteye bir yıl ara veren So-hyun ile ona uzaktan aşık olan Ji-wu.(Platonik Aşk)
Üzerinde en fazla çalışılmış hikaye, içyüzünü filmin sonlarına doğru görebildiğimiz, kurduğu hayal dünyasında yaşamaktan hoşlanan çılgın kız Ju-won ve rayların üzerinde "birlikte takıldığı" Se-jin arasındaki ilişki diye düşünüyorum. Sadece bu hikaye filmin başlı başına konusunu oluştursaydı çok daha güzel olurdu.
Aperatif niyetine sunulmuşa benzeyen diğer ilişkilere gelince; sevgilisi kendisine ulaşabilsin diye, yıllar önceki cep telefonu numarasını geri almaya çalışan Jin-man'a dair anlatılanlar da özellikle finaliyle izlenmeye değerdi. Arka planda kalan bu kısa hikayede, rolünü gayet sevimli bir şekilde oynayan Uhm Tae Woong'a yazık olmuş.
Güçlü görünmeye çalışırken, yapışkan ve ısrarcı aşkını son derece itici bulduğum Su-yeong'a gelince hiç olmasa da olurmuş. Zaten hikayesinin finali inandırıcılıktan çok uzaktı.
Üniversite platonikleri So-hyun ve Ji-wu arasında ise arkadaşlığa bile pek benzemeyen garip bir iletişim vardı ki bu çifti de direk elersek, hiç fena olmaz diye düşünüyorum.
Filmi böylece kesip biçtikten sonra, denebilir ki;
"Duygusal uzakdoğu filmlerindeki klişe olguların çoğunu (trenler, sarhoş kızlar, şapşal oğlanlar v.b.) içermesine rağmen modern bir havası olan Nae Sarang, seyredildiğinde keyif alınacak bir film."
Filmin ilk yarısını sıkılarak, başladığıma pişman olarak izledim. Fakat olaylar çözülmeye başladıktan sonra Nae Sarang bambaşka bir hal aldı ve (bir-buçuk hikayesi yüzünden :) bittiğinde iyi ki izlemişim dediğim filmler arasına kendini kabul ettirdi.
Birbirlerinden (büyük ölçüde) bağımsız dört hikayeden oluşuyor film. Trende tanıştığı Ju-won'a aşık olan ve genç kızdan bir türlü istediği karşılığı alamayan Se-jin.(Çılgın Aşk) Altı yıl önce ayrıldığı sevgilisiyle güneşin tutulacağı gün buluşacak olan Jin-man.(Trajik Aşk) Reklam ajansı sahibi Su-yeong ve karısını kaybettiği için dünyaya küsmüş yardımcısı Jeong-seok'a olan aşkı. (Karşılıksız Aşk) Son olarak aşk acısı yüzünden üniversiteye bir yıl ara veren So-hyun ile ona uzaktan aşık olan Ji-wu.(Platonik Aşk)
Üzerinde en fazla çalışılmış hikaye, içyüzünü filmin sonlarına doğru görebildiğimiz, kurduğu hayal dünyasında yaşamaktan hoşlanan çılgın kız Ju-won ve rayların üzerinde "birlikte takıldığı" Se-jin arasındaki ilişki diye düşünüyorum. Sadece bu hikaye filmin başlı başına konusunu oluştursaydı çok daha güzel olurdu.
Aperatif niyetine sunulmuşa benzeyen diğer ilişkilere gelince; sevgilisi kendisine ulaşabilsin diye, yıllar önceki cep telefonu numarasını geri almaya çalışan Jin-man'a dair anlatılanlar da özellikle finaliyle izlenmeye değerdi. Arka planda kalan bu kısa hikayede, rolünü gayet sevimli bir şekilde oynayan Uhm Tae Woong'a yazık olmuş.
Güçlü görünmeye çalışırken, yapışkan ve ısrarcı aşkını son derece itici bulduğum Su-yeong'a gelince hiç olmasa da olurmuş. Zaten hikayesinin finali inandırıcılıktan çok uzaktı.
Üniversite platonikleri So-hyun ve Ji-wu arasında ise arkadaşlığa bile pek benzemeyen garip bir iletişim vardı ki bu çifti de direk elersek, hiç fena olmaz diye düşünüyorum.
Filmi böylece kesip biçtikten sonra, denebilir ki;
"Duygusal uzakdoğu filmlerindeki klişe olguların çoğunu (trenler, sarhoş kızlar, şapşal oğlanlar v.b.) içermesine rağmen modern bir havası olan Nae Sarang, seyredildiğinde keyif alınacak bir film."
KANALİZASYON [2009]
KANAL-İ-ZASYON [2009]
Uzun zaman olmuştu bir Türk filmi izlemeyeli. Bunun üzerine Kanalizasyon iyi bir seçim miydi? Maalesef.
Zihni ile dili arasındaki yolu çabucak kateden cümleleri, Okan Bayülgen'i sohbet ve gösteri programlarında eşsiz kılsa da, yüzü o kadar tanıdık, mimikleri öylesine aşina ki onu bir karakterin içine tam olarak oturmuş görmek zor seyirci için. Yahut İmdat ile tam olarak bütünleşememişti, bilemiyorum. Aklıma "Size Baba Diyebilir miyim" dizisindeki rolü geliyor, o zaman da çok eleştirilmişti ama izlerken inanıyordunuz. Çocukları ile birlikte olabilmek için dadı kılığına giren baba karakteri, Kanalizasyon'dakine nazaran makyaj ve kostüm açısından çok daha zengindi elbette ama sadece baba olarak göründüğünde de illüzyon bozulmuyordu.
Senaryo ve yönetmen farklı isimler olsa da insan ister istemez, Okan Bayülgen'in Medya Arkası tadında bir eleştiri filmi bekliyor. Televizyon'da rating uğruna yapılanların, filmdeki karşılığı olması gerektiği gibi uç noktada ve absürt ama yerine oturmayan şeyler de var. Mesela oyunculuklar.. Hakan Yılmaz, kurnaz genel yayın yönetmeni rolünde iyi ama film boyunca o dahil tüm oyuncularda bir tutukluk varmış gibi geldi bana. Sanki çok daha rahat olabilirlermiş de yapamıyorlarmış gibi. Özellikle bar sahnesinde bu o kadar belirgindi ki. "Eğlenen iki insan görüntüsü verelim" düşüncesi. Tedirginlikler ve çekingenliklerle bu nasıl bir oyunculuk anlayışıdır anlamak zor.
Yama yerleri çok açıkta bir senaryosu olan, iyi-kötü karakter algıları bozuk bir filmdi. Yazık olmuş.
ALMODOVAR TEOREMİ_Antoni Casas Ros
Yayınevi: Sel Yayıncılık
Basım Yılı: 2008
Sayfa Sayısı: 108
Almodovar Teoremi, yazarının gizemli kalmakta ısrar edişi yüzünden, bazı çevrelerin bizzat Pedro Almodovar tarafından yazılmış olduğuna inandığı, enteresan bir hikayeye sahip.
Matematik kariyerindeki yükselişi şerefine bir kutlamadan sevgilisiyle dönerken kaza geçiren genç bir adam. Alkollü bir halde ve hızla seyrederken, orman yolunda önlerine aniden bir geyiğin çıkmasıyla araç savrulur ve yol kenarındaki ağaca çarpar, Sandra ölür, Antoni'nin yüzü parçalanır.
"Bir insana bir yüzü düşündürecek, titremiş bir fotoğrafım ben." (sf.11)
Uzun süre insan içine çıkmayan, çatı katındaki odasında yazarak ve internet üzerinden matematik dersleri vererek yaşayan Antoni, Pedro Almodovar'la tanışmasının ardından, hayranı olduğu yönetmenin ona verdikleriyle bir dünya kurar kendine.
Almodovar'ın filmlerinde işlediği sıradışı olgularla örülü romanın, iyi bir edebiyat ürünü olduğunu söyleyebilirim, tabii ilk kitap oluşunu da göz önüne alırsak. 2008 yılında İspanya'nın en iyi romanı seçilen kitabın bazı cümlelerinde saf bir toyluk var ama genel olarak başarılı bir şekilde tamamlanmış.
Almodovar Teoremi'nin methiyeler düzülecek bir tarafı yok ama yalın anlatımı ile, özellikle Almodovar'ın sinemasına aşinaysanız okumaktan keyif alacağınız bir kitap.
13 Mayıs 2010 Perşembe
LA TİGRE E LA NEVE aka."THE TİGER AND THE SNOW" [2005]
LA TİGRE E LA NEVE aka. "THE TİGER AND THE SNOW" [2005]
{Kar ve Kaplan}
"Aşk.. Kar kadar saf, kaplan gibi vahşi ve acımasız olan o duygu.." diyor Roberto Benigni, bu harikulade filminin temelinde yatanı anlatırken. Yaptığı öyle bir film ki, seyircisini hem güldüren, hem de içini ince ince sızlatan cinsten. Bir hikaye ancak bu kadar nahif, böylesine hoş olabilir dedirtiyor. Nefes kesici güzellikte bir şeyle ilk kez karşılaştığımda, derhal bitişini veya kayboluşunu düşünmek adetinde olan beni, "Kar ve Kaplan"ı izlerken de bu tanıdık duygu sardı. Hiç bitsin istemedim. Filmi defalarca izleyebilirim elbette ama ilk göz ağrısı başka.
Roma'da başlayan öykümüzün kahramanı Attilio, üniversitede şiir eğitmenliği yapan sevimli, biraz dağınık, dalgın bir adam ve yine edebiyat üzerine çalışan Vittoria'ya her gece rüyasında onunla evlendiğini görecek kadar aşık. Vittoria ise bu deli dolu aşka karşılık vermeyerek "imkansız" damgasını vuran, ciddi bir kadın.
Roberto Benigni'nin gerçek hayattaki karısı Nicoletta Braschi, ağırbaşlı ve mantığıyla hareket eden Vittoria rolüne çok yakışmış. İtalyan sanatçının meşhur "Hayat Güzeldir" filminde olduğu gibi, bu filmde de karı-koca birlikte çok uyumlu görünüyorlar.
Attilio'nun "Kar ve Kaplan" adındaki kitabı basıldığı ve çok beğenildiği sıralarda, Vittoria da Paris'te yaşayan Irak'lı bir şairin (Fuad rolünde Jean Reno) biyografisini hazırlamaktadır. Savaş başlamadan ülkesine dönmek isteyen Fuad'la birlikte Amerika'nın işgali altındaki Irak'a gider ve oradaki saldırılarda başından yaralanır, komaya girer..
"Sevdiği kadının ölümü tüm dünyanın ölümü demektir." Attilio için.. Vittoria'nın ölümün eşiğinde olduğunu haber alır almaz onun yanına gitmek için yola çıkar. Bu gözüpek adamın aşkını hayata döndürebilmek için yaptıkları ile devam eden film sürpriz bir şekilde nihayet buluyor.
Şiirden bahis açıldığında akan sular durur bende. Biraz "Ölü Ozanlar Derneği"ndeki o heyecan dolu ders sahnesini anımsatsa da Attilio'nun verdiği şiir dersi nefisti. Ya, kızlarına şairliği anlatırken kullandığı tabir nasıl bir anlatım güzelliğiydi öyle? "Kalpleri titrediğinde başka insanların da kalplerini titretebilen insanlar olmalı.."
Roma'da, geceyarısı evine giren yarasayla nazik bir şekilde konuşarak onu dışarı çıkmaya ikna eden sıradışı kahramanımız, filmin ilerleyen bölümlerinde, Vittoria'nın hastalığına ilaç bulmak için Bağdat'ın dışına çıkınca bir çadırın yanına çökmüş iki deve görüyor. Develerden birine binerek daha hızlı yol almak isteyen Attilio'nun onlarla sohbeti hayli komikti. Yine hastanede, bir seyyar satıcıdan aldığı berber koltuğuna uyumak için yerleşirken Vittoria'ya söylediği cümle beni çok güldürdü.
İçerdiği mantıksal kopukluklara, kurgusal hatalara ve suya sabuna dokunmayan savaş anlatımına inat, Roberto Benigni'nin dilinden bu muazzam sinemasalı izlerken, büyüsüne kapılıp gitmemek için, insanın taştan bir kalbi olması gerek. "Kar ve Kaplan" gerçeği ve düşü kesin çizgilerle ayırt edebilenler için mutlaka izlenmesi gereken, eşsiz bir film.
{Bu yazı 14.05.2010 tarihinde www.sivrisinema.com adresinde yayınlanmıştır.}
"Aşk.. Kar kadar saf, kaplan gibi vahşi ve acımasız olan o duygu.." diyor Roberto Benigni, bu harikulade filminin temelinde yatanı anlatırken. Yaptığı öyle bir film ki, seyircisini hem güldüren, hem de içini ince ince sızlatan cinsten. Bir hikaye ancak bu kadar nahif, böylesine hoş olabilir dedirtiyor. Nefes kesici güzellikte bir şeyle ilk kez karşılaştığımda, derhal bitişini veya kayboluşunu düşünmek adetinde olan beni, "Kar ve Kaplan"ı izlerken de bu tanıdık duygu sardı. Hiç bitsin istemedim. Filmi defalarca izleyebilirim elbette ama ilk göz ağrısı başka.
Roma'da başlayan öykümüzün kahramanı Attilio, üniversitede şiir eğitmenliği yapan sevimli, biraz dağınık, dalgın bir adam ve yine edebiyat üzerine çalışan Vittoria'ya her gece rüyasında onunla evlendiğini görecek kadar aşık. Vittoria ise bu deli dolu aşka karşılık vermeyerek "imkansız" damgasını vuran, ciddi bir kadın.
Roberto Benigni'nin gerçek hayattaki karısı Nicoletta Braschi, ağırbaşlı ve mantığıyla hareket eden Vittoria rolüne çok yakışmış. İtalyan sanatçının meşhur "Hayat Güzeldir" filminde olduğu gibi, bu filmde de karı-koca birlikte çok uyumlu görünüyorlar.
Attilio'nun "Kar ve Kaplan" adındaki kitabı basıldığı ve çok beğenildiği sıralarda, Vittoria da Paris'te yaşayan Irak'lı bir şairin (Fuad rolünde Jean Reno) biyografisini hazırlamaktadır. Savaş başlamadan ülkesine dönmek isteyen Fuad'la birlikte Amerika'nın işgali altındaki Irak'a gider ve oradaki saldırılarda başından yaralanır, komaya girer..
"Sevdiği kadının ölümü tüm dünyanın ölümü demektir." Attilio için.. Vittoria'nın ölümün eşiğinde olduğunu haber alır almaz onun yanına gitmek için yola çıkar. Bu gözüpek adamın aşkını hayata döndürebilmek için yaptıkları ile devam eden film sürpriz bir şekilde nihayet buluyor.
Şiirden bahis açıldığında akan sular durur bende. Biraz "Ölü Ozanlar Derneği"ndeki o heyecan dolu ders sahnesini anımsatsa da Attilio'nun verdiği şiir dersi nefisti. Ya, kızlarına şairliği anlatırken kullandığı tabir nasıl bir anlatım güzelliğiydi öyle? "Kalpleri titrediğinde başka insanların da kalplerini titretebilen insanlar olmalı.."
Roma'da, geceyarısı evine giren yarasayla nazik bir şekilde konuşarak onu dışarı çıkmaya ikna eden sıradışı kahramanımız, filmin ilerleyen bölümlerinde, Vittoria'nın hastalığına ilaç bulmak için Bağdat'ın dışına çıkınca bir çadırın yanına çökmüş iki deve görüyor. Develerden birine binerek daha hızlı yol almak isteyen Attilio'nun onlarla sohbeti hayli komikti. Yine hastanede, bir seyyar satıcıdan aldığı berber koltuğuna uyumak için yerleşirken Vittoria'ya söylediği cümle beni çok güldürdü.
İçerdiği mantıksal kopukluklara, kurgusal hatalara ve suya sabuna dokunmayan savaş anlatımına inat, Roberto Benigni'nin dilinden bu muazzam sinemasalı izlerken, büyüsüne kapılıp gitmemek için, insanın taştan bir kalbi olması gerek. "Kar ve Kaplan" gerçeği ve düşü kesin çizgilerle ayırt edebilenler için mutlaka izlenmesi gereken, eşsiz bir film.
{Bu yazı 14.05.2010 tarihinde www.sivrisinema.com adresinde yayınlanmıştır.}
12 Mayıs 2010 Çarşamba
RECONSTRUCTİON [2003]
RECONSTRUCTİON [2003]
{Yeniden Sev Beni}
{Bu yazı, film hakkında izlemeden öğrenmek istemeyeceğiniz ipuçları içerebilir!}
Danimarkalı yönetmen Christopher Boe'nin ilk uzun metrajı Reconstruction, "isli sisli pis puslu" kuzey kenti Kopenhag'da çekilmiş deneysel bir film.
Fotoğrafçı Alex(Nikolaj Lie Kaas), kız arkadaşı Simone(Maria Bonnevie). Yazar August (Krister Henriksson) ve karısı Aimee. Film bu dört kişinin birbirine değen ilişkileri üzerine kurulmuş.
Alex, kız arkadaşıyla çıktığı yemekten dönerken, trende Aimee'yi görür. Simone'a bir şey söylemeden, ilk görüşte etkilendiği kadının peşinden gider. Bir barda oturur, konuşurlar. Birbirlerini uzun zamandır tanıyormuş gibidirler. Alex, geceyi Aimee'nin kaldığı otelde geçirdikten sonra döndüğünde, evini yerinde bulamaz, komşuları, babası ve kız arkadaşı onu tanımamaktadır. Alex'i bilen tek kişi bir gece önce karşılaştığı Aimee'dir..
Böyle kısaca anlatıldığında konu açısından çok da sıradışı bir hali yok fakat diyaloglar ve üzerine basa basa seyirciye hissettirilen kurgusu açısından değişik bir filmdi. Açık açık " Bu yalnızca bir film. Bir kurgu. Ama yine de acıtır.." diyen yazar August'un ağzından karakterler tanıtılırken, filmde giyecekleri kıyafetlerin masalarda sergilenmesi de bu kurgu hissini pekiştiriyordu.
Onunla karşılaşmadan önce, rüyasında Aimee'yi görüyor Alex. Barda genç kadının ona söyledikleri de buna işaret ediyor, "Eğer ben senin rüyan isem, sen de benimsin demektir." Alex'in söylediğine göre Aimee, kız arkadaşı Simone'dan daha güzel değil, "Öyle kırılgan ki onu incitmekten çok korktum." diyor arkadaşına rüyasını anlatırken. O, sadece yeni bir heyecan, peşinden gidilecek uçarı bir düş. Simone ise halihazırdaki, hep var olacağına güvenilen kadın.
Duyduğu ani tutkuyla, Alex'in şekilsel manada da altüst olan dünyasında, ona yardım edebilecek yegane kişi, Aimee. Fakat genç adam onun kayıtsız şartsız sadakatinden emin mi? Filmin sonunda, Orpheus ve Eurydice efsanesi baz alınarak kurgulanan "test" sahnesi de, Alex'in Aimee'ye olan güvenini sorguluyor.
Reconstruction, koyu-kasvetli havası, metaforları, sembolist anlatımıyla öylesine izlenebilecek bir film değil. Perdeye yansıyan gerçeğe yakın ilişkilerin hissettirdiği acıdan endişeniz yoksa, dolaylı kurgusunun ardındaki gizemi çözmek hoşunuza gidecekse buyrun diyorum.
{Bu yazı 17.05.2010 tarihinde www.sivrisinema.com adresinde yayınlanmıştır.}
6 Mayıs 2010 Perşembe
HABLE CON ELLA [2003]
HABLE CON ELLA [2003]
{Konuş Onunla}
"Ruh haline göre değerlenir izlediğin film.. "
Koyu gri, soğuk bir cumartesi, vakit ikindiye dönmek üzereyken.. İs mürekkebiyle lekelenmiş ellerimiz.. Taş kaldırımlarda bir parça yağmur.. O zamanlar kıymetini bilemediğim..
Yokuştan yukarı çıkarken.. "Film izleyelim mi?" "Olur."
Uykusuzluktan sersem halimle ben seçmemiş olmalıyım. Kırmızı, mavi karanlık bir afiş. Ne düşündüysek iyi. Rüyada gibiydim, perdede başka bir düş..
Bir tiyatro sahnesi.. Kendini oradan oraya fırlatan kadın, beyaz gecelik giymiş.. Uykuda gibi, yüzünde acı. İnce, takım elbiseli adam telaş içinde. Sandalyeleri, masaları çekip kaldırıyor kadının önünden. Onun bir şeyi gördüğü yok. Kıvranıyor, duvarlara çarparken. Bir kadın daha.. Adamın elinde ufalanıyor engeller.
"Ben, Marco. Düşte gördüğüme ağlıyorum. Tanıdık bir korku gözlerimi yakan, içli bir şarkı. Güzel bir şey gördüğümde ağladım hep. Başa dönmek on yılımı aldı. Ama bitti. Sona eren aşk hayattaki en üzücü şeydir."
"Ben, Lydia. Bir yılan yüzünden evine giremeyen, cesur matador. Bir sanrıdan mı ibaret onu çıkarıp attığı?"
"Ben, Alicia. Turuncu lava lambasındaki hayat. Önce akışkan, sonra donan. Şefkatli bir el, beni yoğuran. Masallar anlatan nefesi. Düşüme giren yalnız o. Orada olduğumu biliyor. Benimle konuşuyor. Omuzlarımdan tutup sarstığında.."
"Ben, Benigno. Evimin penceresinden, boş boş oturup zamanın ilerlemesini seyrettim. Hiç bir şey yapmadım. Çok şey yaptım. Sevdiğim kadını bulmam gerek. Kaybolmalıyım."
Yedi sene sonra.. Yeniden biraz cesaretle. İzlerim. Telefon çalar.
5 Mayıs 2010 Çarşamba
MA VİE EN L'AİR [2005]
MA VİE EN L'AİR [2005]
{Havada Aşk Var}
Marion Cotillard'ın Jeux D'enfants'da, zekadan nasibini almamış kocası rolünde oynayan Gilles Lellouche ile bir filmi daha var dedi biri. Böylece bu film karşıma çıktı. Ne isminden ne konusundan böylesine hoş olduğunu tahmin edemezdim ama, son derece keyifli olmasının yanısıra temel taşları bu kadar yerinde bir film daha zor bulunur diyorum şimdi.
Marcel Proust "Aşk masallardaki lanetler gibidir. Büyü bozulana dek elden hiçbir şey gelmez." der ve bazıları da buna inanır.. Hayatının kontrolünü ele almaktansa, alışmış olduğun geçmişe sığınmak her zaman daha kolaydır çünkü. "Ma Vie En L'air", bu güvenli sığınağa takılıp kalan genç bir adamın hikayesini anlatıyor;
Yann Kerbec.
Kişisel yaşantılarından ilham alarak hikayeyi yazan ve yöneten Rémi Bezançon, Yann rolü için fiziken de kendisine çok benzeyen Vincent Elbaz'ı özellikle seçmiş. Oyuncu, Rémi'nin mimik ve hareketlerini, filmdeki karakterine ustaca uygulayınca yönetmen bundan çok etkilendiğini ifade ediyor. Uçmaktan ölesiye korkmaları, biri hayali bu üç adamın ortak yönü ve filmin de çıkış noktası olmuş .
Annesini, uçak yolculuğu esnasında, kendisini dünyaya getirirken kaybeden Yann, otuzlu yaşlarda bir uçuş eğitmeni. Babasıyla geçirdiği, güzel çocukluğundan kalan Ludo(Gilles Lellouche) adında yakın bir arkadaşı var. Yann'ın tabiriyle "akşamları yemek verdiği tombul bir kedi" gibi olan Ludo, sevgilisi kapı dışarı ettiği için gelip onun evine yerleşiyor. Film boyunca Yann'ın hayatındaki dönüm noktalarının tamamını etkileyen bu "tombul kedi", aynı zamanda hikayenin en eğlenceli karakteri diyebilirim. Özellikle bütün gün salondaki kanepede uzanıp, hayvan belgeselleri izlerken yaptığı yorumlar çok komikti.
Ludo'yla gittikleri bir ev partisinde Charlotte'la tanışan Yann, "hayatının kadını" testini geçen bu kızla üç hafta süren bir duygusal ilişki yaşar. Charlotte'un Avustralya'ya gidişinden bir süre sonra, uçuş korkusu yüzünden onu ziyarete gidemeyince ayrılırlar. Çocuksu bir ruha sahip olan Yann için bazı ufak ayrıntılar çok önemlidir. Eşsiz olduğuna inandığı Charlotte'un hatırasına saplanır kalır, onu bir türlü aklından çıkaramaz.
Aradan fransız filmlerinin klasik "10 yıl"ı geçtikten sonra Yann'ın hayatına, radyoda insanlara ilişkileri üzerine öğütler veren program sunucusu Alice(Marion Cotillard) girer. Aynı zamanda komşusu olan Alice'den çok etkilenen Yann, geçmişe olan saplantısı yüzünden ona bir türlü açılamaz. Bu sırada Charlotte geri döner.. Yann'ı tekrar esir alarak, hayatını altüst etmeye başlar, genç adama ait ne varsa (çizgiromanlarını, arkadaşı Ludo'yu, kanepesini) etrafından siler süpürür. "Hayır" demesini beceremeyen kahramanımız Yann, Charlotte'la evliliğe doğru sürüklenirken, artık geçmişi ile geleceği arasında bir seçim yapmasının zamanı gelmiş de geçmektedir..
"Havada Aşk Var"ı dört başı mamur kılan sadece konusu ve sağlam kurgulanmış karakterleri değil. Film için sahnelerin üzerine tam uyan şarkılar seçilmiş. Oyuncularının keyifli, rahat halleri, takındıkları birbirinden muzip ifadeler çok güzeldi. Neredeyse tamamı arşivlik repliklerine gelince, film salt bu sözler için bile izlenir diye düşünüyorum. Mesela Alice'in Yann'a "Hayatının kadınının kim olduğunu ancak ölüm döşeğinde öğrenebilirsin." demesi çok zekiceydi. Alice zaten hikayenin filozofu bir manada. Yönetmen Rémi Bezançon'un "Alice şaşırtıcı, gizemli, bir o kadar da doğal ve farklı. Hatalarınızı ortaya çıkarıp, sizi onlarla yüzleştiriyor. Bu nedenle Yann onu etkilemek için olduğu gibi davranmalı." sözleri de bu rol üzerine nasıl kafa yorulduğuna dair çok şey anlatıyor. Marion Cotillard'ın duru güzelliğiyle ete kemiğe bürünen Alice'in, filmi izlerken en sevdiğim karakter olduğunu da söylemeliyim.
Yann ve Ludo arasındaki uyumu ise izleyip görmeniz lazım. Aralarındaki diyaloglara eşlik eden mimikleri film boyunca beni bir hayli güldürdü.
Öve öve bitiremediğim yazıdan da anlaşılacağı üzere; "Havada Aşk Var, tadına doyum olmayan, nefis bir romantik komedi." İzleyince pişman olmayacaksınız.
{Bu yazı 09.05.2010 tarihinde www.sivrisinema.com adresinde yayınlanmıştır.}
Yann ve Ludo arasındaki uyumu ise izleyip görmeniz lazım. Aralarındaki diyaloglara eşlik eden mimikleri film boyunca beni bir hayli güldürdü.
Öve öve bitiremediğim yazıdan da anlaşılacağı üzere; "Havada Aşk Var, tadına doyum olmayan, nefis bir romantik komedi." İzleyince pişman olmayacaksınız.
{Bu yazı 09.05.2010 tarihinde www.sivrisinema.com adresinde yayınlanmıştır.}
3 Mayıs 2010 Pazartesi
GROUNDHOG DAY [1993]
GROUNDHOG DAY [1993]
{Bugün Aslında Dündü}
"Aynı güne defalarca uyanan bir adam." Çekildiği zamana göre bu fikir çok orijinal görünebilir fakat bu konuya "defalarca uyanan" film ve dizi yönetmenlerinden sonra artık izlenebilirliğini yitirmiş kişisel düşünceme göre. Filmi çok sevenler, beğenenler var ama modası geçmiş görüntüler, seyirciyi aptal yerine koyan baştan almalar derken iç sıkıntısı hariç bir katkısı olmuyor insana. Zamanınıza yazık, benden söylemesi :)
"Aynı güne defalarca uyanan bir adam." Çekildiği zamana göre bu fikir çok orijinal görünebilir fakat bu konuya "defalarca uyanan" film ve dizi yönetmenlerinden sonra artık izlenebilirliğini yitirmiş kişisel düşünceme göre. Filmi çok sevenler, beğenenler var ama modası geçmiş görüntüler, seyirciyi aptal yerine koyan baştan almalar derken iç sıkıntısı hariç bir katkısı olmuyor insana. Zamanınıza yazık, benden söylemesi :)
2 Mayıs 2010 Pazar
MACBETH [2006]
MACBETH [2006]
Rengini gecenin karanlığı ve kanın kızıllığından alan bir oyun metni.. Shakespeare'ın eşsiz tragedyası Macbeth, Avusturalyalı yönetmen-senarist Geoffrey Wright'ın elinde özünü kaybetmeden, modern zamana uyarlanmış bir film haline dönüşmüş. Lady Macbeth rolünde gördüğümüz Victoria Hill'le birlikte, oyunun cümlelerine dokunmaksızın, unvanları ve atmosferi incelikle değiştirerek senaryoyu yazmışlar. Kral ve maiyeti, Melbourne'un yeraltı dünyasında bir çete resi ve adamlarıyla yer değiştirmiş. Böyle tavrını açıkça ortaya koyan filmleri seviyorum. Shakespeare oyunları filme alınırken, ya Kenneth Branagh'ın 96 yılında çektiği Hamlet gibi tamamen asla sadık kalınmalı, yahut uyarlama yapılacaksa bariz farklılıklar olmalı. Klasik metne hayranım o ayrı. Buna rağmen oyuna kıyasla filmdeki değişiklikler bana hiç garip gelmedi. Bilakis takdir ettiğimi söylemeliyim. Bu açıdan Macbeth filmi, yapması gerekeni yerine getirmiş gözüküyor.
***
Film bir mezarlık sahnesiyle açılıyor. Shakespeare'ın malum 3 cadısının, genç ve alımlı kızlar suretinde mezar taşlarını kırıp dökerken, Macbeth'le buluşacaklarına dair söylenmekte olduklarını görüyoruz. Kral Duncan'ın baş adamlarından Macbeth, onları uzaktan izliyor. Daha sonra evine döndüğünde, cadılarla yeniden karşılaşıyor ve onların Macbeth'in kral olacağına dair muğlak kehanetleri, genç adamın bilinçaltındaki karanlık hırsları körüklüyor. Kral'ı öldürerek yerine geçmeyi kafasına koyduktan sonra yakındaki ihanetinin vicdan azabı Macbeth'i sarsa da bu, yapacaklarını engellemeyecek. Herşeyin, iyiliğin ve kötülüğün apaçık ayırdında. Fakat kendinden nefret etme pahasına kötülüğe teslim olarak, insanlığını yavaş yavaş yitiriyor. Hafifçe sendelediği, bir an için tereddüde düştüğünde ise onun yüzünü karanlığa çeviren biri var yanında.. Karısı..
Rengini gecenin karanlığı ve kanın kızıllığından alan bir oyun metni.. Shakespeare'ın eşsiz tragedyası Macbeth, Avusturalyalı yönetmen-senarist Geoffrey Wright'ın elinde özünü kaybetmeden, modern zamana uyarlanmış bir film haline dönüşmüş. Lady Macbeth rolünde gördüğümüz Victoria Hill'le birlikte, oyunun cümlelerine dokunmaksızın, unvanları ve atmosferi incelikle değiştirerek senaryoyu yazmışlar. Kral ve maiyeti, Melbourne'un yeraltı dünyasında bir çete resi ve adamlarıyla yer değiştirmiş. Böyle tavrını açıkça ortaya koyan filmleri seviyorum. Shakespeare oyunları filme alınırken, ya Kenneth Branagh'ın 96 yılında çektiği Hamlet gibi tamamen asla sadık kalınmalı, yahut uyarlama yapılacaksa bariz farklılıklar olmalı. Klasik metne hayranım o ayrı. Buna rağmen oyuna kıyasla filmdeki değişiklikler bana hiç garip gelmedi. Bilakis takdir ettiğimi söylemeliyim. Bu açıdan Macbeth filmi, yapması gerekeni yerine getirmiş gözüküyor.
***
Film bir mezarlık sahnesiyle açılıyor. Shakespeare'ın malum 3 cadısının, genç ve alımlı kızlar suretinde mezar taşlarını kırıp dökerken, Macbeth'le buluşacaklarına dair söylenmekte olduklarını görüyoruz. Kral Duncan'ın baş adamlarından Macbeth, onları uzaktan izliyor. Daha sonra evine döndüğünde, cadılarla yeniden karşılaşıyor ve onların Macbeth'in kral olacağına dair muğlak kehanetleri, genç adamın bilinçaltındaki karanlık hırsları körüklüyor. Kral'ı öldürerek yerine geçmeyi kafasına koyduktan sonra yakındaki ihanetinin vicdan azabı Macbeth'i sarsa da bu, yapacaklarını engellemeyecek. Herşeyin, iyiliğin ve kötülüğün apaçık ayırdında. Fakat kendinden nefret etme pahasına kötülüğe teslim olarak, insanlığını yavaş yavaş yitiriyor. Hafifçe sendelediği, bir an için tereddüde düştüğünde ise onun yüzünü karanlığa çeviren biri var yanında.. Karısı..
"İhtiyarın bu kadar çok kanı olacağı kimin aklına gelirdi?"
Lady Macbeth'in ağzından dökülen o meş'um kelimeler.. Gözünü iktidar hırsı bürümüş kocasını, Kral Duncan'ı öldürmesi için yüreklendirmiş ve cinayeti işlemesine yardım etmiş, herşey olup bittikten sonra ortak olduğu günahın azabıyla kıvranmaya başlamıştır. Ellerindeki hayali kan lekelerini yıkayarak çıkarmaya çalışırken bu ünlü sözünü söyler. Herhangi bir kadın gibi kandan ve cesetlerden korkmayan, çelik gibi sinirlere sahip Lady Macbeth'in ruhunu, derin bir vicdan azabı kemirmektedir. Kadın sonunda iyice çıldırır ve intihar eder.
Macbeth onun ölümünü umursamaz bile. Sevdiği kadını, karısını kaybettiğinde bile bir şey hissetmeyecek kadar taşlaşmıştır. Kendi kendine cadılardan duyduklarını tekrar ederek avunmaktadır; "Bir anneden doğan hiç bir canlı senin sonunu getiremeyecek, Macbeth.." Kesin bir cümle gibi görünen bu sözler doğru mu? Onu da filmin sonunda öğreniyoruz.
***
Gotik atmosferi ve dehşetengiz sahneleriyle Geoffrey Wright'ın yorumundan Macbeth, kendisinden beklenileni veriyor. Şiir gibi diyaloglardan, insan ruhunun derinliklerine inmekten zevk alıyorsanız bu modern sinemasalı mutlaka görmelisiniz.
{Bu yazı 07.05.2010 tarihinde www.sivrisinema.com adresinde yayınlanmıştır.}
Macbeth onun ölümünü umursamaz bile. Sevdiği kadını, karısını kaybettiğinde bile bir şey hissetmeyecek kadar taşlaşmıştır. Kendi kendine cadılardan duyduklarını tekrar ederek avunmaktadır; "Bir anneden doğan hiç bir canlı senin sonunu getiremeyecek, Macbeth.." Kesin bir cümle gibi görünen bu sözler doğru mu? Onu da filmin sonunda öğreniyoruz.
***
Gotik atmosferi ve dehşetengiz sahneleriyle Geoffrey Wright'ın yorumundan Macbeth, kendisinden beklenileni veriyor. Şiir gibi diyaloglardan, insan ruhunun derinliklerine inmekten zevk alıyorsanız bu modern sinemasalı mutlaka görmelisiniz.
{Bu yazı 07.05.2010 tarihinde www.sivrisinema.com adresinde yayınlanmıştır.}
Kaydol:
Kayıtlar
(
Atom
)








