AY ECESİ [Devlet Tiyatroları 2012-2013]

AY ECESİ (31.01.2013, 25.04.2013)

Yazan: Burçak Çöllü
Yönetmen: Mustafa Avkıran – Övül Avkıran
Oyuncular
Çığırtkan – Lala: Kubilay Karslıoğlu
Ay Kız: Tuba Karabey, Gözde Kaya
Mehmene Banu: Gözde Cığacı, Deniz Bolışık
Şirin: Ebru Helvacıoğlu, Dolunay Pircioğlu
Ferhad: Erdem Yılmaz, Uygar Özçelik
Hüsrev: Kutay Şahin, Erdem Yılmaz
Dadı: Cansu Saka / Vezir: Erkan Yılmaz
Dilruba: Gözde Kaya, Tuba Karabey
Peymane: Çağıl Tekten / Ruhnüvaz: Gizem Ancı
Cilvenaz: Ayşe Gülerman / Marangoz: Onur Şirin
Demirci: Adil Can Demirel / Fırıncı: Emre Sungur
Kunduracı: Melih Şengider / Bohçacı: Selda Şahin
Terzi: Deniz Bolışık, Gözde Cığacı / Çömlekçi: Uygar Özçelik, Kutay Şahin / Mimarbaşı: Sercan Çelik / Arzenli: Dolunay Pircioğlu

Arzen* şehrinin sultanı Mehmene Banu, İran şahı Hüsrev ile nişanlanan kardeşi Şirin için saray bahçesine bir köşk yaptırmak ister, inşaat başlar. Köşkün duvar nakışlarını Ferhat isimli genç bir usta yapmaktadır. Şirin, Ferhat'a aşık olur, Ferhat'ın da onu sevdiğini sanan Mehmene Banu, ustayı önce zindana attırır. Sevgilisi zindana düşen Şirin hastalanıp yataklara düşünce, kardeşinin üzülmesine  dayanamaz, Ferhat'ın kuraklık çeken şehre, Şahinkayası denilen yerden su yolu açmasını biraraya gelmelerine şart koşar. Su bulunan yer ile arada dağlar olduğu için bu imkansızı istemek gibidir. Ferhat dağı delip yol açarken, bunu Şirin'e kavuşmak için mi, yoksa bambaşka bir nedenle mi yapacaktır?

Ay Ecesi'ni izleyip dışarı çıktığımda adeta büyülenmiştim. Oyunun cümleleri, görüntüleri bir süre uçuştu zihnimde, gerçek dünyaya dönemedim.  Sevdiğim klasik hikayelere körü körüne bağlanma derdim olmadığı için, bildiğimiz Ferhat ve Şirin hikayesine Mehmene Banu'nun kalbinden bakan bu farklı hikaye çok hoşuma gitmişti.

Oyunda Mehmene Banu ve Terzi, Şirin ve Arzenli kadın, Ferhat, Hüsrev ve Çömlekçi, Aykız ve Dilruba
rolleri çeşitli oyuncular tarafından dönüşümlü canlandırılıyordu. İki defa izlediğimde de Mehmene rolünde Deniz Bolışık'a denk geldim, soğuk, kederli bir güzelliğe sahip oyuncunun Ece karakterine çok yakıştığını düşünüyorum. (Maalesef onun olduğu fotoğrafları bulamadım. Fotoğraflardaki kraliçe; Gözde Çığacı)

Ay Ecesi, 15 yaşında, çocukluğunu ve gençliğini yaşayamadan tahta çıkmış, güçlü olması gerektiği için duygularını bir kenara bırakmış bir kadın. Havai ve heyecanlı, hevesli bir çocuk olan kardeşi Şirin'i çok seviyor ama Ferhat'a olan aşkına da söz geçiremiyor. Mehmene Banu, düş gördüğünde sancılar içinde kıvranırken veya bir sultana yakışır şekilde dimdik ve vakurla Ferhat için aldığı acı kararları açıklarken,
aynı anda sahnenin biraz gerisinde iplerle çevrelenmiş bir hâle içinde, ilkgençliğini canlandıran Aykız'ın, sultanın parça parça olan kalbini bize jestleriyle anlatması çok etkileyiciydi.

Müzik yerine, o an sahnede rolü bulunmayan oyuncuların kenarlardaki yerlerine çekilip, çoklu seslerden oluşan ritimler ve şarkılarla oyunu desteklemesi de dramatik etkiyi üst seviyeye çıkarıyordu.

Not: Gece Kütüphanesi not defterim ya, uzun zaman geçti ve piyeslerin bir çoğu artık oynanmıyor olsa da, burada dursunlar. Daha sonra dönüp baktığımda o günü, o ânı hatırlamak için.

 *Şimdi Erzurum'un bulunduğu bölge. 

AŞK TESADÜFLERİ SEVER [2011]

Seyrettiğim filmin verdiği hisle, anlattığı şeyden daha fazla ilgilendiğimi bilmem daha önce söylemiş miydim? Kurduğu hayal aleminde kaybolup gidebildiğim, bittikten sonra gerçeğe dönmek için bir müddet beklediğim filmleri seviyorum. O süre geçtikten sonra zihnimde eleştirileri dolaşmaya başlasa da büyük bir önem arzetmiyor. “Aşk Tesadüfleri Sever” böyle, önce hoşlanarak pastel bir sisin arkasından gördüğüm, o his dağıldığında ise kusurlarını önemsemediğim bir film oldu benim için.

“Özgür(Mehmet Günsur) ve Deniz’in (Belçim Bilgin) hayatları boyunca birbirine değip uzaklaşan hikayeleri Ankara’da bir hastanede aynı gün doğmalarıyla başlıyor. Çocukluk ve ilk gençlik yıllarından sonra Deniz, oyunculuk yapmak isteğiyle, Özgür ise kendi fotoğraf stüdyosunu kurmak için İstanbul’a geliyorlar. Bir deneme çekiminden dönerken sokaktaki sergi afişinde kendi çocukluk fotoğrafını gören Deniz, sergiye giderek Özgür’le tanışıyor ve tesadüfler silsilesi halindeki film zamanla geçmişe dönerek yavaş yavaş çözülüyor.”

“Aşk Tesadüfleri Sever”in genel atmosferinden hoşlansam da, anlattığı çocukluktan başlayan aşk hikayesinin sağlam temellere yaslanmadığını ifade etmem lazım. Deniz ve Özgür’ün arasında doğru dürüst bir paylaşım bile yoktu aslında. Karşılıklı konuşur, ağlaşır veya gülüşürlerken iki yabancı gibiydiler. Filmin bu ana hikayesinde daha önce üzerinden defalarca geçildiği için eskimiş aşk sözleri ve hallerini de sıkça görmeniz mümkün.
Öte yandan..

SENİ O KADAR ÇOK SEVDİM Kİ / IL YA LONGTEMPS QUE JE T'AİME [2008]

Yalnızca ismi çok etkileyici olduğu için izlediğim bir filmdi. "Uzun zaman hapis yatmış bir kadının dışarı çıktıktan sonra kızkardeşinin yanına gidişi ve hayata tutunma çabaları" diyerek özetleyebileceğimiz filmde yerine hiç oturmayan çok nokta vardı (kadının işlediği suç, nedeni, bu nedeni kimseye açıklamaması v.b.) İnanılmaz derecede iç sıkıcıydı. Durağan filmlerle hiçbir alıp veremediğim olmamıştır şimdiye kadar ama bu defa filmi hayli manasız ve hissiz buldum açıkçası.

"Seni O Kadar Çok Sevdim Ki" nin aklımda kalan tek güzel yanı, evdeki kütüphanede oturup bütün gün kitap okuyan ve hiç konuşmayan yaşlı adamdı ancak o da çok kısa sürelerde görünüp kaybolduğu için filmi izlemeye değecek bir unsur değildi maalesef :) Vakit kaybetmemenizi tavsiye ediyorum.

GÖZLERİNDEKİ SIR / EL SECRETO DE SUS OJOS [2009]

"söylenmemiş aşkın güzelliğiyledir kağıtlarda yarım bırakılmış şiir.."

Gecenin bir vakti aniden uyanan Benjamin Esposito başucunda duran deftere tek bir sözcük karalar; "Korkuyorum.." 

Emekli bir sorgu müfettişi olan Benjamin, 25 yıl önce üzerinde çalıştığı bir tecavüz-cinayet vakasını roman olarak kaleme almaktadır. Olayın ayrıntıları zihninde aydınlandıkça, içinde uzun zaman önce kilitleyip kapadığı başka bir büyük sır gitgide açığa çıkmaya başlar; sorgu hakimi Irene Menendez Hastings'e olan tutkusu.. Birlikte çalışırken, genç kadının tüm yüreklendirmelerine rağmen Benjamin, ona açılmaktan hep korkmuş, nihayetinde Irene başka biriyle nişanlanmış ve ayrılmışlardır.

Aradan geçen uzun zamandan sonra sevdiği kadının bulunduğu şehre geri dönen Esposito hem cinayetten kısa süre sonra yakaladığı halde salıverilen katilin, hem de kalbinde yıllarca gizlediği aşkın izindedir şimdi. Hayatının şiirinde eksik kalan harfleri tamamlayabilecek midir? 

Sırlar ve tutkular üzerine hayli dramatik, bir o kadar esprili, nefis bir şekilde çekilmiş ve kurgulanmış bir film, "Gözlerindeki Sır". 2010 yılında kazandığı en iyi yabancı film oskarını tam manasıyla hakeden Arjantin/İspanya yapımı filmin gözleriyle merâmını anlatabilme becerisine sahip başrol oyuncuları Ricardo Darin (Benjamin) ve Solledad Villamil'in (Irene) uyumundan etkilenmemek mümkün değil. Hikayenin ikinci katmanındaki dehşetli intikam olgusunu ete kemiğe büründüren Pablo Rago (Richardo Morales) ve Javier Godino (Isodore Gomes) de gerçekten başarılı bir oyun sergiliyorlar.

Psikolojik gerilim ve gizem filmlerinden hoşlanıyorsanız mutlaka izlemenizi tavsiye ediyorum.

AYAZDA BİR YÜREK / UN COEUR EN HİVER [1992]

Hayatını 27 yaşında bir düelloda kaybetmiş, ikinci romanını tamamlayamadan ölüp gitmiş Rus şair Lermontov'un hikayesinden okumuş olsaydım belki daha fazla anlar ve severdim Ayazda Bir Yürek filmini. Ama bu, sadece görüntüde akıp geçen haliyle çok da fazla iz bırakmadı bende. 

Edebiyatta ve sinemada defalarca tekerrür etmiş bir üçgen üzerine kurulu hikaye; bir kadın ve biri ona aşık olan, diğeri aşık olduğu iki adam. Camille (Emmanuelle Beart) bir keman virtüözü, kocaman güzel gözleri olan genç bir kadın. Kendinden yaşça bir hayli büyük olan sevgilisi Maxime (Andre Dussollier), bir keman ticarethanesinin sahibi, dışa dönük ve sosyal bir adam. Maxime'in ortağı keman yapımı ve tamirinde usta Stephane (Daniel Auteuil) ise, arkadaşının aksine içe kapanık, sakin ve mesafeli biridir. Camille, Stephane'a aşık olur ve Maxime'den ayrılır. Fakat sevgisini önüne serdiği Stephane, onun aşkına karşılık verecek midir?

Fransız yönetmen Claude Sautet'in yetmiş yaşlarındayken senaryosunu yazarak çektiği Ayazda Bir Yürek, müzik duyarlılığı yüksek bir film. Uzun keman dinletileri ve manalı bakışmaların haricinde bilhassa Stephane'ın iç dünyasına dair çok fazla bulgu içermiyor. Onun konservatuardan ayrıldığını öğreniyor ve duygusal beklentileri olan ilişkilerden kaçındığını anlayabiliyoruz sadece. Öyle sukunetli bir hali var ki, Stephane'ın "ayazda" oluşundan memnuniyet duyduğu izlenimi oluşuyor seyircide. Camille de adamın kapalı bir kutu gibi görünen, anlaşılamayan iç dünyasından etkileniyor gibi. Maxime ise "iyi adam" olarak üzerine düşeni yapıyor ve çekiliyor aralarından.

Köprüdeki Kız filmindeki performansını çok beğendiğim Danielle Auteuil, tutuk-donuk ve gizemli Stephane'ı ustalıkla canlandırırken, Emmanuelle Beart tartışmasız güzelliği ve hüzünlü bakışlarıyla seyirciyi etkisi altına alıyor. Ödüllü yardımcı oyuncu Andre Dussollier ise filmin en hayat dolu karakteri olarak göze çarpmakta. 

Not: Filmle ilgili daha duygusal ve ayrıntılı bir yorum, güzel bir yazı için Uğur Kökden'in Adam Sanat dergisindeki incelemesi ni okuyabilirsiniz.

BAŞKA DİLDE AŞK [2009]

Sahip olduğu şiirselliği bir hiç uğruna yok eden filmdir kendileri. Hikayesi, oyuncuları, mekanları, havası herşeyi yerli yerinde ve hoş ilerlerken sosyal mesaj verme kaygısına düşmeseydi zihnimde çok daha güzel yer edecekti sanıyorum. Maalesef eylem sahneleri inandırıcılıktan da estetikten de uzak çekilmiş.

"Dinleyip konuşarak yaptığı bir işi var Zeynep'in (Saadet Işıl Aksoy). Onur (Mert Fırat) ise bir kütüphanede sessizlik içinde çalışmakta. Ortak bir arkadaşlarının nişanında tanışır, aşık olurlar. Ve ulaşmak istedikleri mutlulukla birlikte başlar sorunlar.."

Senaryo yazımında da emeği bulunan Mert Fırat hayli doğal bir oyun çıkarırken, Saadet Işıl Aksoy için aynı şeyi söylemek pek mümkün değil, "ne yapmam gerektiğini bilmiyorum" der gibi boş boş bakıp, sarsakça dolaşıyor filmde çok zaman. 

Yine de Başka Dilde Aşk, bütününden ziyade ayrıntıları ve anları ile etkisi altına alıyor seyircisini. Onur'un evi, duvarda asılı karatahta, Zeynep'in şaşkın-şirin bakışları, travma geçirmiş komşuları, Louis Aragon'un  şiiri ve benzerleriyle..

Elsaya Şiirler / Louis Aragon 

sana büyük bir sır söyleyeceğim zaman sensin 

zaman kadındır gönlü çelinsin ister zaman

hep okşansın diz çökülsün hep 

dökülmesi gereken bir giysi gibi ayaklarına 

taranmış 

bir upuzun saç gibi zaman 

soluğun buğulandırıp sildiği ayna gibi 

zaman sensin uyuyan sen şafakta ben uykusuz seni beklerken 

sensin gırtlağıma dalan bir bıçak gibi 

ah bu söyleyemediğim işkencesi hiç geçmeyen zamanın 

bu durdurulmuş zamanın işkencesi mavi çanaklarda kan gibi 

bu göz susuzluğundan sen yürürken odada 

bense bilirim büyüyü bozmamak gerektiğini 

daha beter seni kaçak 

seni yabancı bilmekten 

aklın ayrı bir yerde gönlün ayrı bir yüzyılda kalmaktan 

tanrım ne ağırdır sözcükler asıl demek istediğim bu 

hazzın ötesinde taşındı sevgim hiçbir zararın erişemeyeceği yerde bugün 

sen ki benim saat-şakağımda vurursun 

boğulurum soluk alıp vermesen 

tenimde bir duraksar ve yerleşir adımın 

sana büyük bir sır söyleyeceğim her söz 

dudağımda bir dilenen zavallı 

acınacak birşey ellerin için kararan birşey bakışının altında 

işte bu yüzdendir sık sık seni seviyorum deyişim 

boynuna takabileceğin bir tümcenin o parlakca kalp kristali 

kaba konuşmamdan gücenme benim bu konuşma 

ateşte şu tatsız cızırtıyı çıkaran sudur o kadar 

sana büyük bir sır söyleyeceğim bilmem ben 

sana benzeyen zamandan söz açmayı 

bilmem senden söz açmayı bilir görünürüm 

tıpkı uzun bir süre garda 

el sallayanlar gibi gittikten sonra trenler 

bilekleri sönerken yeni ağırlığından gözyaşlarının 

sana büyük bir sır söyleyeceğim korkuyorum senden 

korkuyorum yanın sıra gidenden pencerelere doğru akşam üzeri 

el kol oynatışından söylenmeyen sözlerden 

korkuyorum hızlı ve yavaş zamandan korkuyorum senden 

sana büyük bir sır söyleyeceğim kapat kapıları 

ölmek daha kolaydır sevmekten 

bundandır işte benim yaşamaya katlanmam 

sevgilim.

Louis ARAGON

BLACK SWAN [2010]

"Ey güzel kuğu.. Beyaz, bembeyaz kanatlı kuğu.. Sevgili güzel kız.. Her zaman yapayalnız.. Ne yerim var, ne evim.. Ne karada, ne denizde.. Belki de senin kalbinde.."

Gri ve uçuk pembe, bir çimdik nil yeşili rengine takılıp kalınca makyajı, tekniği, anlattığı buharlaşıyor. Ruhunun  her parçasını bir başka kadından soran şapşal bir küçük kuğunun hikayesi altı üstü. Değil. Renk işte. Mat, donuk, soğuk renkler.. Büyük harfle söylense de siyah ve beyaz değil önemli olan. 

Perdelenen ayakları, tırnaklarıyla kesip çıkardığı kanatları nereye götürüyor Nina'yı? Başını döndüren, aynaları, resimleri dile getiren şey bu kadar mı mühim? 

Yarı karanlık görüneni hayâl tamamlayınca can yakıyor, çarpıyor. Hayâl, bizzat kendi hayâli.. Birkaç eğreti çizgiden müteşekkil cismini görünce.. Alenen yüzüne vurmayınca mı birikiyor zehri?

AV MEVSİMİ [2010]

 Tam kıvamında.. Bir film ancak bu kadar dürüst ve kıvamında olabilir. Şöyle ki; fragmanını izlediğimde koyu karanlık atmosferi ve müzikleriyle açığa çıkan gerilimi tüylerimi diken diken etmiş, güzel bir filmin yaklaşmakta olduğunu haber vermişti. Şimdi izledikten sonra onda bulduğumun tam da tanıtımında vadedilen dramatik polisiye olduğunu söyleyebilirim. 

Şehirden uzak, ıssız bir orman gölünde kesik bir kol bulunur. Cinayet masasının deneyimli polislerinden "Avcı" lakaplı Ferman (Şener Şen), onun gözüpek yardımcısı, oğlu gibi gördüğü "Deli" İdris (Cem Yılmaz) ve ekibe yeni katılan "Çömez" Hasan (Okan Yalabık) olayı araştırmaya başlarlar. Pamuk isimli genç bir kızın öldürüldüğü ortaya çıkar, olayın faili kızın sevgilisi "Asit" lakaplı Ömer (Rıza Kocaoğlu) gibi görünmektedir. Soruşturma sırasında kızın Adanalı zengin bir işadamı, Battal Çolakzade (Çetin Tekindor) ile evli olduğu öğrenilir ve "Av Mevsimi" ilerler..  

Filmin en büyük handikapı seyircinin kolaylıkla çözebileceği bir kurguya sahip oluşu denilebilir, eğer karakter odaklı bir hikaye görmeyi beklemiyorsanız tabii. Karakterlere gelince..

KARANLIKTAKİLER [2009]

Çağan Irmak'ın Mustafa Hakkında Herşey filminde, çocuğun tuhaf görünüşlü abisine dair bir gerilim sahnesi vardı ki, beni hayli ürkütmüştü. Daha sonra Kabuslar Evi serisinden birkaçına televizyonda rastgelmiş, korku-gerilim türünde de başarılı olduğunu düşünmüştüm yönetmenin. Karanlıktakiler'in de bu tarzda bir film olduğunu zannederek izlemeye karar verdim fakat..

Film biraz yoktan yonga çıkarmaya çalışmış gibi geldi bana. İki baş kişi; aklından bir parça zoru olan anne (Meral Çetinkaya) ile hastalık derecesinde düşkün olduğu oğlu (Erdem Akakçe) ve yer doldurması için eklenmiş gibi duran, silik yan karakterler görüyoruz. Yazan-yöneten Çağan Irmak bize esasen annenin hikayesini anlatıyor dersek, çok enteresan bir karaktermiş gibi önümüze sunduğu bu kadın etrafımızda görebileceğimiz herhangi birinden çok da farklı değil aslında. Pislik içerisinde yüzerken soylu edalar takınmaları, etrafındakileri hor görüşü ve kendini eve kapatması, oğluna olan takıntısıyla gayet tanıdık.

Filmin ikinci yarısı biraz daha enteresan denilebilir. Sonuçların sebepleri açık açık anlatılmış bu kısımda. Son yemek sahnesi sadece heyecanı yükseltmek için konulmuş izlenimini verirken, Karanlıktakiler Çağan Irmak'ın filmografisinde bir zayıf halka olmaktan öteye geçemiyor maalesef.

DÜNYANIN ORTA YERİNDE AŞK İÇİN AĞLIYORUM [2004]

{Sekai no chushin de ai wo sakebu, Crying out love in the center of the world}

“Ruh haline göre değerlenir izlediğin film..”

Dünyanın orta yerinde aşk için ağlıyorum. Dükkandaki filmlerin arasında bu dramatik adı gördüğümde hiç tereddütsüz almıştım. İsminin daha önce kulağıma çalındığını hayal meyal hatırlıyorum.

Filme dair pek çok his uyandıran o cümle.. ‘Aşk için ağlamak’ katıksız acıyı çağrıştırırken.. Bunu ‘dünyanın orta yerinde’ yapmak bir meydan okuyuşa benziyordu. ‘Dünya’ aşkın büyüklüğüne, ne denli evrensel bir duygu olduğuna işaretse.. Dünyalar kadar sevmek.. Çok sevmek. Hikayenin derinliği belki de bu tabirde gizliydi. ‘Dünyanın orta yerinde’, uluorta bir yalnızlık.. Kelimelerde bir yarıda kalmışlık hali.. En güzel yerinde acıyla kesilen, bitmeyen bir hikaye.

Ağır bir kaybın ardından sol yanında çırpınan şeyin paramparça olmasıyla.. En baştan kavrulmak üzere yüreğin yenilenmesi. Ağlarsın, elinden hiçbirşey gelmez, başka bir şey gelmez. Kuytu bir köşede, yahut ‘dünyanın orta yerinde’, renkler görüntüler birbirine karışıp ızdırabı iliklerine kadar hissedince.. Avuntu uzak bir hayalse ağlar insan.

Sadece isminin bile insanı derinden sarsmaya yettiği bu dokunaklı filmi başından sonuna kadar ağlayarak izledim dersem yalan olmaz. Aslında hiç bilinmedik, görülmedik bir hikaye değil. Zaten bir yerde tüm aşk hikayeleri birbirine benzemez mi?

İki ayrı zaman dilimde geçen film etkileyici bir sahneyle açılıyor; yarı loş bir hastane odası, gece, yağmurun şiddetli hışırtısına karışan konuşmalar.. Rüzgarın uğultusu gibi bir ses, bitkin bir tonlamayla yaklaşmakta olan tayfundan ve yola çıkmaktan bahseden genç bir kız ile delikanlı. Gitmek istedikleri yerin Avustralya Uluru’daki dünyanın merkezi kabul edilen kaya olduğunu anlarız sözlerinden.

Şimdiki zamana geldiğimizde.. Ritsuko evi toplarken, çocukluk hırkalarından birinin cebinde bir kaset bulur. Ölmeye çok yakın birinin cümleleri vardır kasette.. Ritsuko bu mesajın, nişanlısı Sakutaro’nun ilk gençlik aşkı Hirose Aki’ye ait olduğunu anlar. O zamanlar, henüz küçük bir kızken bu kasetleri iki sevgilinin arasında taşıdığını hatırlar. Son kasedi Sakutaro’ya veremediği için suçluluk duyarak onu terk eder, doğduğu kasabaya döner.

Ardından gelen Sakutaro, ailesinin yaşadığı eve giderek Aki ile birbirlerine mesajlarını içeren kasetleri alır, hatıralarla dolu kasabanın sokaklarında dolaşırken dinler. Aki ile yaşadıklarını başından sonuna hatırlar. Aki, 17 yaşında lösemiden ölmüştür. Sakutaro ise yaptığı kalpsiz bir şakadan dolayı kendini sorumlu hissederek, bu ölümü bir türlü kabullenememektedir. Genç adam adım adım geçmişiyle yüzleşirken, yaşadığı anın ayırdına varmasıyla film nihayete erer..

Kyouichi Katayama’nın romanından Japon yönetmen Isao Yukisodo'nun filme aldığı hikayenin başrollerini Masami Nagasawa (Hirose Aki), Takao Osawa (Sakutaro), Kou Shibasaki (Ritsuko) paylaşıyor. “Dünyanın Orta Yerinde Aşk İçin Ağlıyorum”, Uzakdoğu dram filmleriyle alakadarsanız sevebileceğiniz, biraz Türk filmi tadında acıklı bir film. Harikulâde değilse de izlemeye değer. 

BLACK / SİYAH [2005]

{Siyah}

"Ona sözcüklerden bir kanat takacağım Bayan Nair, uçmayı öğreteceğim.."

Bebekken geçirdiği bir hastalık sonucu kör ve sağır olan Michelle adında küçük bir kız ile ona insan gibi yaşayabileceğini gösteren hocası Debraj'ın öyküsü, bildik kalıpların dışında bir diyalogu anlatıyor. 

Anlatmaya çalıştığı dramatik hikaye, tiyatral oyunculuk gösterileri, yerinde mekan-ışık seçim ve çekimleri bir yana Black filmini izlediğim süre boyunca düşüncemi meşgul eden Hint diline dair sözcüklerin yumuşak ve şiirsel tınısı oldu. Çünkü film, Hint-Amerikan ortak yapımıydı ve hikaye kahramanları cümlelere Hintçe başlayıp son kelimeleri İngilizce olarak tamamlıyorlardı çok zaman. Geçmişinde uzun zaman İngiliz sömürgesi olarak kalmış Hindistan'da çekilen Black için bu tavrın kasıtlı olarak sergilendiğini, aslında yerel nüfusun büyük çoğunluğunun saf denilebilecek şekilde Hintçe konuştuğunu, hatta dünya üzerinde en çok insanın konuştuğu ikinci dilin Hintçe olduğunu öğrenince içim rahatladı. Tüm dünyanın tek bir dil konuşması bir kabus olurdu ancak.

İlk cümlelerimden de anlaşılabileceği üzere, hakkında söyleyeceklerim zihnimde belirmeye başladığı andan itibaren, filmi övmek ile yermek arasında gidip geliyorum. Zira hiç de arkası boş bir film değil, idealist, kuvvetli bir anlatımı var ve bunu sevdim. Öte yandan ortaya koyduğu felsefenin bazı kısımları tam manasıyla ahmakçaydı, böyle bir manevi körlüğe sinirleniyor insan izlerken. 

Filmde yer alan aktör ve aktrislerin, abartılı tavırlarına rağmen bir hayli başarılı olduğunu söylemeliyim. Michelle'in küçük hali Ayesha Kapoor, karanlığın içinde kaybolmuş, öfke ve isyan içindeki küçük kızı son derece doğal bir şekilde oynuyordu. Rani Mukherjee de aynı inandırıcılık içinde bir yetişkin olan Michelle'in duygularını perdeye yansıtırken, sadece yürüyüş şekli biraz göze batıyordu. Kör ve sağır bir kadını oynuyor olmasının, paytak ve yaylanır gibi yürümesini gerektirdiğini sanmıyorum. Amitabh Bachchan ise görmüş geçirmiş, bilge Debraj karakteriyle mükemmel uyum sağlamış, halinden geçen binbir çeşit ifadeyle oyunculuk dersi veriyordu. Özellikle onu izlemekten büyük keyif aldım filmde. 

Black, Hintli yönetmen Sanjay Leela Bhansali'nin özene bezene çektiği, Doğu felsefesine yaslanan diyaloglarıyla derinleşen, güzel bir film. İzlemeye değer.

{Bu yazı 18.07.2010 tarihinde www.sivrisinema.com adresinde yayınlanmıştır.}

DOLLS [2002]

{Bebekler}

Sahnede gördüğümüz iki Bunraki bebeği ile açılıyor film. Geleneksel Japon kukla tiyatrosundan bir oyun sergiliyorlar; Aşıkların Sürgünü.. Kendi hakimiyetlerinden uzak bedenleri, kolları, bacakları ayrı ayrı kişiler tarafından yönetilen, seslendirilen kuklalardan biri oyun bittiğinde diğerinin kulağına eğilip birşeyler söylüyor ve ikisi birlikte bir film izleyecekmişcesine dönüp seyirciye bakıyorlar..

"Sonum başlangıcımdır.." 

Aşkın kılavuzluğunda yola çıkan iki genç.. Matsumoto ve Sawako.

Bu öyle bir hikaye ki nihayete erdiği sanılan noktadan başlıyor. Koptuğu yerden.. 

Bembeyaz bahar çiçekleriyle donanmış Japon bahçeleri.. Kan rengi bir urganla birbirine bağlanmış iki kişi, ağaçların arasındaki yolda ilerliyorlar.. Etraftaki insanların meraklı bakışlarını görmüyor, alaylı sözlerini duymuyor gibiler. Peşlerinden sürüklenen halat, bir kütüğe takıldığı halde gitmek istiyor Sawako. Genç kızın bakışları bomboş.. 

Şimdi insanların dalga geçerek baktığı iki meczup onlar.. Bir zamanlar birbirlerine aşık oldukları için kendi aralarında nişanlandıklarını öğreniyoruz. Nişandan kısa bir süre sonra Matsumoto ailesinin baskısı ile Sawako'yu terkediyor ve patronunun kızıyla evlenmesine karar veriliyor. Genç kız bunu öğrendiğinde intihara teşebbüs ediyor, kurtarılıyorsa da aklı onu terkediyor. Sevdiği kıza ihanetinin dehşetli sonucunu düğün günü öğrenince, herşeyi bırakarak Sawako'nun yanına koşan Matsumoto için bu büyük hatanın telafisi yok maalesef. 

Hastaneye geldiğinde, parçalanarak yere düşmüş pembe bir kelebeğe bakarken buluyor eski nişanlısını. O, artık kalbindeki acının bile farkında değil. Ne kızgınlık, ne üzüntü, hiçbir şey.. Herşeyden habersiz bir bebek adeta. Matsumoto, Sawako'yu alıp götürüyor. İki genç önce bir otelde, sonra Matsumoto'nun hastalık sarısına boyanmış arabasında kalıyorlar. Sık sık kaçıp gitmeye yeltenen, yola yuvarlanan topunun peşinden kendini arabaların önüne atan Sawako'yu korumak için, genç kızı bir iple kendine bağlıyor Matsumoto. Şehri terkedip yola çıkıyorlar. Dört mevsim boyunca sürecek hazin yürüyüşleri böyle başlıyor..

Japon yönetmen Takeshi Kitano'nun başyapıtında aşk, tam olması gerektiği gibi. Kendilerini saran tutkunun cehenneminde yok olan sevgililerden biri aklını kurban ederken, diğeri hayatını sunuyor bu şiddetli duyguya. Geri dönüşlerle, yaşadıkları mutlu günleri gördüğümüzde içine düştükleri halin ızdırabı daha da kuvvetleniyor. O neşeli, hayat dolu, gülen genç kız.. Ona utangaç bir sevecenlikle bakan delikanlı.. Geçmiş..

Kalbe dokunan müzikleri, göz alıcı teatral kostümleri, renk cümbüşlerinden müteşekkil nefes kesici güzellikteki görüntüleri bir yana filmde öyle sahneler var ki, çaresizliğin kederini iliklerinize kadar hissettiriyor. Sawako'nun otelde çiçeklerle, minik melek heykelleriyle konuşması.. Matsumoto'nun aldığı oyuncağının topu ezildiğinde ağlaması ve boş oyuncağa üflemeye çalışması.. Genç kızı kollarının altından tutarak taşıdığında içi boş, cansız bir kuklaya benzeyişi.. Ve en fenası, arkadaşları arasında nişanlandıkları yer olan lokantaya dışardan baktıkları sahne, Sawako'nun o geceyi hatırladığı an, önce gülmesi sonra hıçkırıklara boğulması..

Filmde bahsini henüz etmediğimiz ayrıca iki aşk hikayesi daha var ki, onların öyküleri de, yine hayli naif ve hüzünlü. Aşık olduğu pop şarkıcısı Haruna Yamakuçi trafik kazası geçirip, yaralanan yüzünü kimseye göstermek istemediği için, gözlerini kör eden bir genç adam. Ve bir zamanlar onu bırakıp gitmiş sevgilisini, belki gelir umuduyla, her Cumartesi günü buluştukları yere giderek yıllarca bekleyen bir kadının hikayesi. 

Her parçasında ayrı bir trajediye şahit olduğumuz Dolls, aşkın kan kırmızısı rengine bulanmış, büyüleyici bir film. Usta yönetmen Takeshi Kitano dramatik anlatım böyle olur dercesine baharın tatlı pembesinden, yaz güneşi altında göz kamaştıran denizin camgöbeği ışıltılarına, güz mevsiminin bakır tonlarından, karakışın ürpertici beyazına dek tüm zamanları ince ince işlemiş filminin dekoruna. 

Öyle dokunaklı, öyle muhteşem bir sinemasal ki bu, tam ayırdına varabilmek için, onunla duyguların berrak olduğu bir dönemde tanışmalı. Bütün büyük aşkların ortak kaderine dair bu filmin yoğunluğuna benzer bir hal içindeyseniz, kendisinden uzak durmak hayrınıza olur diyorum. 

{Bu yazı 28.05.2010 tarihinde www.sivrisinema.com adresinde yayınlanmıştır.}

LA TİGRE E LA NEVE aka."THE TİGER AND THE SNOW" [2005]

LA TİGRE E LA NEVE aka. "THE TİGER AND THE SNOW" [2005]

{Kar ve Kaplan}

"Aşk.. Kar kadar saf, kaplan gibi vahşi ve acımasız olan o duygu.." diyor Roberto Benigni, bu harikulade filminin temelinde yatanı anlatırken. Yaptığı öyle bir film ki, seyircisini hem güldüren, hem de içini ince ince sızlatan cinsten. Bir hikaye ancak bu kadar nahif, böylesine hoş olabilir dedirtiyor. Nefes kesici güzellikte bir şeyle ilk kez karşılaştığımda, derhal bitişini veya kayboluşunu düşünmek adetinde olan beni,  "Kar ve Kaplan"ı izlerken de bu tanıdık duygu sardı. Hiç bitsin istemedim. Filmi defalarca izleyebilirim elbette ama ilk göz ağrısı başka.

   Roma'da başlayan öykümüzün kahramanı Attilio, üniversitede şiir eğitmenliği yapan sevimli, biraz dağınık, dalgın bir adam ve yine edebiyat üzerine çalışan Vittoria'ya her gece rüyasında onunla evlendiğini görecek kadar aşık. Vittoria ise bu deli dolu aşka karşılık vermeyerek "imkansız" damgasını vuran, ciddi bir kadın.

Roberto Benigni'nin gerçek hayattaki karısı Nicoletta Braschi, ağırbaşlı ve mantığıyla hareket eden Vittoria rolüne çok yakışmış. İtalyan sanatçının meşhur "Hayat Güzeldir" filminde olduğu gibi, bu filmde de karı-koca birlikte çok uyumlu görünüyorlar.

Attilio'nun "Kar ve Kaplan" adındaki kitabı basıldığı ve çok beğenildiği sıralarda, Vittoria da Paris'te yaşayan Irak'lı bir şairin (Fuad rolünde Jean Reno) biyografisini hazırlamaktadır. Savaş başlamadan ülkesine dönmek isteyen Fuad'la birlikte Amerika'nın işgali altındaki Irak'a gider ve oradaki saldırılarda başından yaralanır, komaya girer..

"Sevdiği kadının ölümü tüm dünyanın ölümü demektir." Attilio için.. Vittoria'nın ölümün eşiğinde olduğunu haber alır almaz onun yanına gitmek için yola çıkar.  Bu gözüpek adamın aşkını hayata döndürebilmek için yaptıkları ile devam eden film sürpriz bir şekilde nihayet buluyor.

Şiirden bahis açıldığında akan sular durur bende. Biraz "Ölü Ozanlar Derneği"ndeki o heyecan dolu ders sahnesini anımsatsa da Attilio'nun verdiği şiir dersi nefisti. Ya, kızlarına şairliği anlatırken kullandığı tabir nasıl bir anlatım güzelliğiydi öyle? "Kalpleri titrediğinde başka insanların da kalplerini titretebilen insanlar olmalı.."

 Roma'da, geceyarısı evine giren yarasayla nazik bir şekilde konuşarak onu dışarı çıkmaya ikna eden sıradışı kahramanımız, filmin ilerleyen bölümlerinde, Vittoria'nın hastalığına ilaç bulmak için Bağdat'ın dışına çıkınca bir çadırın yanına çökmüş iki deve görüyor. Develerden birine binerek daha hızlı yol almak isteyen Attilio'nun onlarla sohbeti hayli komikti. Yine hastanede, bir seyyar satıcıdan aldığı berber koltuğuna uyumak için yerleşirken Vittoria'ya söylediği cümle beni çok güldürdü.

İçerdiği mantıksal kopukluklara, kurgusal hatalara ve suya sabuna dokunmayan savaş anlatımına inat, Roberto Benigni'nin dilinden bu muazzam sinemasalı izlerken, büyüsüne kapılıp gitmemek için, insanın taştan bir kalbi olması gerek. "Kar ve Kaplan" gerçeği ve düşü kesin çizgilerle ayırt edebilenler için mutlaka izlenmesi gereken, eşsiz bir film.


{Bu yazı 14.05.2010 tarihinde www.sivrisinema.com adresinde yayınlanmıştır.}

RECONSTRUCTİON [2003]

RECONSTRUCTİON [2003]

{Yeniden Sev Beni}

{Bu yazı, film hakkında izlemeden öğrenmek istemeyeceğiniz ipuçları içerebilir!}

  

Danimarkalı yönetmen Christopher Boe'nin ilk uzun metrajı Reconstruction, "isli sisli pis puslu" kuzey kenti  Kopenhag'da çekilmiş deneysel bir film. 

Fotoğrafçı Alex(Nikolaj Lie Kaas), kız arkadaşı Simone(Maria Bonnevie). Yazar August (Krister Henriksson) ve karısı Aimee.  Film bu dört kişinin birbirine değen ilişkileri üzerine kurulmuş. 

Alex, kız arkadaşıyla çıktığı yemekten dönerken, trende Aimee'yi görür. Simone'a bir şey söylemeden, ilk görüşte etkilendiği kadının peşinden gider. Bir barda oturur, konuşurlar. Birbirlerini uzun zamandır tanıyormuş gibidirler. Alex, geceyi Aimee'nin kaldığı otelde geçirdikten sonra döndüğünde, evini yerinde bulamaz, komşuları, babası ve kız arkadaşı onu tanımamaktadır. Alex'i bilen tek kişi bir gece önce karşılaştığı Aimee'dir..

Böyle kısaca anlatıldığında konu açısından çok da sıradışı bir hali yok fakat diyaloglar ve üzerine basa basa seyirciye hissettirilen kurgusu açısından değişik bir filmdi. Açık açık " Bu yalnızca bir film. Bir kurgu. Ama yine de acıtır.." diyen yazar August'un ağzından karakterler tanıtılırken, filmde giyecekleri kıyafetlerin masalarda sergilenmesi de bu kurgu hissini pekiştiriyordu. 

Onunla karşılaşmadan önce, rüyasında Aimee'yi görüyor Alex.  Barda genç kadının ona söyledikleri de buna işaret ediyor, "Eğer ben senin rüyan isem, sen de benimsin demektir." Alex'in söylediğine göre Aimee, kız arkadaşı Simone'dan daha güzel değil, "Öyle kırılgan ki onu incitmekten çok korktum." diyor arkadaşına rüyasını anlatırken. O, sadece yeni bir heyecan, peşinden gidilecek uçarı bir düş. Simone ise halihazırdaki, hep var olacağına güvenilen kadın. 

Duyduğu ani tutkuyla, Alex'in şekilsel manada da altüst olan dünyasında, ona yardım edebilecek yegane kişi, Aimee. Fakat genç adam onun kayıtsız şartsız sadakatinden emin mi? Filmin sonunda, Orpheus ve Eurydice efsanesi baz alınarak kurgulanan "test" sahnesi de, Alex'in Aimee'ye olan güvenini sorguluyor. 

Reconstruction, koyu-kasvetli havası, metaforları, sembolist anlatımıyla öylesine izlenebilecek bir film değil.  Perdeye yansıyan gerçeğe yakın ilişkilerin hissettirdiği acıdan endişeniz yoksa, dolaylı kurgusunun ardındaki gizemi çözmek hoşunuza gidecekse buyrun diyorum. 

{Bu yazı 17.05.2010 tarihinde www.sivrisinema.com adresinde yayınlanmıştır.}

İT'S ALL ABOUT LOVE [2003]

İT'S ALL ABOUT LOVE [2003]

{Aşk Hakkında Herşey}

Buz gibi kalpleriyle birbirlerinden uzaklaşmış, 

duyarsız insanlarla dolu bir dünya düşlemiş yönetmen Thomas Vinterberg.. 

Kurduğu fantastik dünyada, insanın "kendine ve herşeye" yabancılaşmasına dair 

anlatmak istediklerini bir aşk hikayesi üzerinden söylemeyi tercih etmiş.

***

Elena ve John'un hikayesi.. 

Ünlü, başarılı bir balerin olan Elena ve şiir öğretmenliği yapan John..

İçinde yaşadıkları zamana uygun olarak birbirlerinden koptuklarını sanan 

 çift bir süredir ayrı yaşamaktadırlar.

 John, boşanma kağıtlarını imzalamasını istemek üzere 

Elena'yı görmeye gittiğinde

onu kalabalık bir yalnızlığın içinde bulur. 

Etrafta normal olmayan bir şeyler dönmektedir.

Genç kadın korku içinde John'a yardım etmesi için yalvarır. 

Ve film onların kaçış hikayesi üzerinden çeşitli alt metinlerle ilerler..

***

İzleyip bitirdiğim dakikadan itibaren 

filmde neyin eksik olduğunu düşünüp duruyorum, 

oyuncu seçimleri, soğuk,karlı enstantaneler, sembolik anlatımlar, 

gerilim öğeleri ve daha bir çok açıdan dört başı mamur bir çalışmaydı diyebilirim 

ama derinlemesine bir metni yoktu maalesef. 

Neyin neden olduğuna dair çok az ipucu barındırıyordu. 

Şüphesiz seyirci bazı eksikleri zihninde tamamlamak ister 

fakat varolmayan bir temel üzerinde neyi nasıl anlayabilirsiniz ki?

***

Yine de sırf, Sean Penn'in sesinden duyulan cümleler için bile izlenebilir..

{Bu yazı 30.04.2010 tarihinde www.sivrisinema.com adresinde yayınlanmıştır.}

HOUSE OF D [2004]

HOUSE OF D [2004]

{Can Dostlar}

Robin Williams filmlerine bakarken denk geldiğim,

 konusunu okuduğumda da hoşuma giden bir filmdi fakat..

Bu filmi seyredip bitirmek için bir hayli çaba sarfettikten (!) sonra 

"herkes iyi olduğu işi yapmalı" düşüncesinin 

doğru olduğuna bir kere daha kuvvetle inandım. 

Bir ilk film olduğu için çok fazla bir şey söylemek istemiyorum ama 

senaryo da, çekimler de sadece sıkıcı bir taklitten ibaretti.

X Files dizisinin ünlü ajanı Mulder (David Duchovny) kişisel hikayesini, 

doğum büyüdüğü mekanlardan destek alarak

 filme dönüştürmek istemiş, yazmış, yönetmiş, karısıyla birlikte oynamış.

Bunu yaparken de izlemekten zevk aldığı filmleri örnek almış,

 idolü olduğunu sandığım Robin Williams'ı da işin içine kattığında 

iyi bir film çıkacağını düşünmüş olmalı. 

Bu filmden beri 6 sene geçmiş olmasını göz önüne alırsak 

bir çeşit tek atımlık barutmuş onunki, çabuk tükenmiş.

***

Can Dostlar'ın hikayesi 1973 ile 2000'li yıllar olmak üzere 

iki zaman dilimini içeriyor fakat görüntüler 90'ların başlarında çekilmiş gibiydi. 

Zihinsel engelli bir okul hademesi ile 

13 yaşında bir çocuğun dostluğuna dair bir şeyler anlatılmak istenmiş filmde. 

Fakat yönetmen, Robin Williams'a öylesine odaklanmış ki, 

ne onun filmleri gibi bir film çekebilmiş, ne de ayrı bir şeye benzemiş.

Robin Williams'ın, Matt Damon'la başrolü paylaştığı 

Good Will Hunting (Can Dostum) da bir dostluk hikayesini anlatıyordu 

ama sağlam senaryosu izleyiciyi etkiliyor ve keyif veriyordu.

Burda maalesef böyle bir şey yok, parçalar bütün haline gelememiş. 

Film hakkında genelde iyi yorumlar gördüm, 

insanları bu düşüncelere itenin ne olduğunu gerçekten merak ediyorum :)

{Bu yazı 28.04.2010 tarihinde www.sivrisinema.com adresinde yayınlanmıştır.}

ZAMANİ BARAYE MASTİ ASBHA aka. "A TİME FOR DRUNKEN HORSES" [2000]

ZAMANİ BARAYE MASTİ ASBHA aka. A TİME FOR DRUNKEN HORSES [2000]

{Sarhoş Atlar Zamanı}

 İranlı yönetmen Bahman Ghobadi,
 İran-Irak sınırındaki karlı, sarp yamaçlara çarpa çarpa
keskinleşmiş Kürt lisanında tersine bir masal anlatıyor bize.
 Bu, ilk uzun metrajlı filmiyle büyük takdir topluyor ve ödüller alıyor.

Film demeğe dili varmıyor insanın,
perdede görünenler öylesine sahici çünkü.
Birçok İran filminde olduğu gibi çocuklar yine başrolde.

Siyah zemin üzerinde iradesiz bir el tarafından yazılmış gibi
titrek hat yazıları geçerken,
öyküdeki aile ferdlerinin kimler olduğunu
 küçük bir kızın sesinden öğreniyoruz.

İkisi kız, biri sakat beş çocuk ve babalarından müteşekkil bir aile.
Anneleri en küçük kardeşlerini doğururken ölmüş,
ablası Rojin'in onun yerini aldığını söylüyor Emine.

Babaları da sınırda kaçakçılık yaparak çocuklarına bakmaya çalışırken
pusuya düşüp ölünce,
ailenin sorumluluğu 10-12 yaşlarındaki Eyüp'ün üzerine kalıyor.

Film boyunca Eyüp, hem kardeşlerini koruyup kollamak,
hem de geçimlerini sağlamak için çabalayıp duruyor.

***

"Amcam 8 tane çocuğu olduğu için bize bakamadı."
diye kıytırık bir mazeret öne sürse de Emine,
sorumluluğu Eyüp'ün küçücük omuzlarına yıkmaktan çekinmeyen amcaları,
 iş Rojin'i,sakat kardeşi Madi'yi ameliyat ettirmeleri karşılığında
Iraklı bir adama vermeye gelince,  evet demek için bir an tereddüt etmiyor.
Bu çelişki içinde itiraz etmeye çalışan Eyüp'e de tokadı yiyip oturmak düşüyor.

***

Yönetmen Bahman Ghobadi, bir sonraki filmi
"Kaplumbağalar da Uçar",
yine çocuklardan oluşan bir ailenin dramını anlatırken
buna kıyasla çok daha koyu bir hikaye üzerinde çalışmış.

Peşpeşe izlenebilir.

***

Filmde, işten eve dönüş yolunda, kamyonetin arkasına doldurulmuş götürülen
çocukların söylediği türküyü
videodan dinleyebilirsiniz. Çok etkileyiciydi.

{Bu yazı 12.06.2010 tarihinde www.sivrisinema.com adresinde yayınlanmıştır.}

SARHOŞ ATLAR ZAMANI Kürtçe Türkü (2000) 
Yükleyen Gece Kütüphanesi. - Diğer müzik videolarına göz atın.

21 GRAMS [2003]

21 GRAMS [2003]

Uzun zamandır görmek istediğim filmi, 

birkaç defa elime geçmesine rağmen aksilikler yüzünden izleyememiştim. 

Ağır dram içeriğinden dolayı rastgele bir zamanda seyredilecek bir film olmaması da etkili oldu bunda.

Fakat.. Beklediğime değmiş. Parçaları birbirine mükemmel oturan, çok sağlam bir filmdi. 

(Hakkında yazılacaklar bu kadarla kalmayacak elbette.. :) 

. -

FRİED GREEN TOMATOES [1991]

FRİED GREEN TOMATOES [1991]

{Kızartılmış Yeşil Domatesler}

İzlerken kurgu olduğunu unutuyor insan. Öyle nahif, insanî bir anlatımı var.

Sarıp sarmalayan, üzse de hırpalamayan bir film.  

PHOEBE İN WONDERLAND [2008]

PHOEBE İN WONDERLAND [2008]
{Phoebe Harikalar Diyarında}

Hayrete şayan derecede iyi bir film. 

Senaryosu, oyuncuları ve alt mesajları bir hayli başarılıydı.

Phoebe rolünde Ellie Fanning, en az ablası kadar yetenekli olduğunu kanıtlıyor. 

Sorunlarıyla ne yapacağını bilemeyen küçük kız halini çok iyi yansıtmış. 

İzlediğim en sağlam dramalardan biriydi.