İĞNE DELİĞİ_Carter Dickson

Yayın Evi: Akba Yayınları
Basım Yılı: 1964
Sayfa Sayısı: 192

Yazarla tanışma kitapları her zaman risklidir. Carter Dickson'ın  İğne Deliği'ne başlarken, külliyatının Christie'lerim gibi dizi dizi kitaplarıyla kütüphanemde yer alıp almayacağını merak ediyordum. İlk birkaç sayfasındaki çizimler ve yazı karakterleri tanıdık ve hoştu, kitapta yaşayacak karakterlerin tanıtım sayfasının ardından cinayet işlenilen evin krokisiyle başlayarak gözüme girdi İğne Deliği. (Son dört kelime biraz tuhaf oldu ama neyse :)

Klasik kilitli oda polisiyelerinin en meşhurlarından olan kitap, müstakbel kayınpederini öldürmekle suçlanan Jim Answell adında bir genç hakkında kısaca malumat verdikten sonra, ana mekan olan mahkeme salonuna geçiyor. İğne Deliği'nin hemen hemen tamamının sahnelendiği yer olan mahkemede hakim Justice Rankin, juri üyeleri ve savcı Sir Walter Storm'a karşı sanığı savunan Sir Henry Merrivale, yazarın diğer birçok kitabında öne sürdüğü, tuttuğunu koparan bir avukat. Maktul Avory Hume, tüm panjur ve camları kilitli, kapısı kapalı-içeriden sürgülü bir odada göğsüne bir ok saplanmış halde bulunuyor. Odada  ölünün haricinde tek bir kişi var: Jim Answell. Hal böyle olunca genç adamı bu müşkül vaziyetten kurtarmak da H.M.'ye düşüyor.

Bir mahkemede olayların anlatılmasını okumaktansa, bizzat yaşanırken şahit olmayı tercih ederim. Bu açıdan İğne Deliği'nin ilk bölümlerinde sıkılmadım dersem yalan olur. Ayrıca mahkemede izleyici olarak bulunup, olan biteni okuyucuya aktaran Ken ve sevgilisi Evelyn'in de Henry Merrivale'i tanıyan kişiler olmanın dışında kim olduklarına dair hiçbir ipucu yoktu kitapta. Belki Dickson'un diğer kitaplarında daha net bir şekilde tanıtılıyorlardır, bilemiyorum.

Açıkça görülebileceği gibi İğne Deliği'nde önem verilen katilin kim olduğu değil, cinayetin nasıl gerçekleştiği. Bunun üzerine onlarca teknik ayrıntı mevzu bahis oluyor ki, yine bu da sevmediğim bir durum. Sürekli Christie'yle kıyaslama diyorum kendi kendime ama polisiyenin kraliçesi bir roman içinde her türlü öğeyi öyle dozunda ve yerinde kullanıyor ki, onu anmamak mümkün değil. Agatha Christie polisiyelerinde de mahkeme sahneleri, teknik ayrıntılar vardır ama okuyucuyu sıkacak denli uzamadan biter. Katilin kim olduğu da hayli önemlidir birçok kitabında, bilhassa katilin psikolojisi üzerinde durarak çözülür cinayetler.

Okuma zevkim çerçevesinde bütün eksik yönlerine karşın İğne Deliği'nin sonlarına yaklaşırken meraklandığımı söylemeliyim. Çabucak ve düzgün bir şekilde bitti.

Ardından yazarın elimdeki ikinci kitabına başladım: On Çay Fincanı. Kendisiyle serüvene devam edip etmeyeceğimizi de bu kitap belirleyecek ama şimdiden söylemeliyim ki İğne Deliği'nden oldukça farklı bir başlangıcı var.. Devamını okuyup göreceğiz.

OZ BÜYÜCÜSÜ_Lyman Frank Baum

Yayın Evi: Can Yayınları
Basım Yılı: Ekim 2009
Sayfa Sayısı: 185

Çiftçi amcası Henry ve karısı Em ile birlikte Kansas'ta küçücük, tek odalı bir kulübede yaşayan Dorothy'nin hayatı şiddetli bir fırtınada evin havaya uçması sonucu tamamen değişir. Köpeği Toto ile birlikte uçan evin içinde uzaklara sürüklenen küçük kızın tek amacı amcası ve yengesinin yanına geri dönebilmektir.  Vardığı yeni kentte tanıştığı mavi renkli Mırmırlar ona ancak Zümrütkent'te yaşayan Oz Büyücüsü'nün yardım edebileceğini söylerler. Dorothy, yemyeşil bir şehir olan Zümrütkent'e giderken, saman dolu gövdesinde akıl bulunmamasından yakınan bir Korkuluk'la, bir kalbi olmasını isteyen Teneke Adam'la ve ormanların kralı olmak için gereken cesareti bir türlü toplayamayan korkak Aslan'la arkadaş olur. Hep birlikte çeşitli maceralardan sonra Oz Büyücüsü'nün sarayına vardıklarında onları kötü bir sürpriz beklemektedir..

Oz Büyücüsü, bir Amerikan masalına yakışır şekilde biraz yavan olsa da ilginç karakterleriyle insanı sıkmayan bir kitap. Fantastik öğeleri zengin fakat bir boyut arzetmiyor maalesef. Alice Harikalar Diyarında'ya benzetilmesi de bu açıdan çok yanlış bana göre. Alice ne denli arkası dolu bir saçmalıklar silsilesiyse, Oz Büyücüsü bir o kadar gelişigüzel ve savruk bir düzen izliyor. Düğüm noktalarının çözümleri fevkalade zayıf. Oz Büyücüsü'nün hokuspokuslarını açıklarken örneğin, öylesine alelacele ve mekanik bir sonuca varıyor ki masalın tüm büyüsü bozuluyor o anda. Anlatım için, bir kadının çocuklarına anlattıktan sonra üzerinde pek fazla durup düzeltmediği  salt hayal gücü kuvvetli bir masal denilebilir.

Bir de Teneke Adam konusunda bir karışıklık mevcut. Önce deniliyor ki, bir usta, adamın kötü bir büyücü tarafından koparılan parçalarını bir araya getirip teneke ile kaplamış. Daha sonra Teneke Adam sürekli içinin bomboş olduğundan bahsediyor. Kalbi olmayan birinin içinin boşluğu bu evet, anlıyoruz ama bedeninin parçaları bir araya getirilmemiş miydi? Bir çocuk hikayesi de olsa bu tür tutarsızlıklar olmaması gerek diye düşünüyorum. Bunu bir çocuk yazmıyor nihayetinde.

Kitabı, devamını merak ederek okudum ama edebi bir haz aldığımı söyleyemeyeceğim. Ne Saint-Exupery'in duygusal derinliği, ne Lewis Carroll'un zekice kurgulanmış esprileri. Ancak bir çocuk masalının sunabileceği o büyülü anlatıma aşina olanlar için Oz Büyücüsü çok sığ kalıyor maalesef.

SAHAF GANİMETLERİ VE BİR ÇAY FİNCANI

Kırık Ayna, Cinayet Reçetesi ve Hercule Poirot İz Üzerinde bir şekilde ulaştığım ama kütüphanemde olmayan kitaplardı. Şanslıyım ki, bu eski basım kitapları görmeden aldığım halde hepsi temiz ve düzgün, en ufak bir yazı yok içlerinde. Bu kitaplarla birlikte Agatha Christie Koleksiyonu'mun sadece bir eksiği kaldı. Okumadığımı sandığım tek bir Christie. 

 John Dickson Carr ve Carter Dickson ise esasen aynı kişi, On Çay Fincanı ve İğne Deliği'yle Christie'den başka bir polisiye yazarın serisine başlamış olacağım. Cinairoman'dan tavsiyeyle aldım kendilerini. Devam edip etmeyeceğimi bu kitaplar belirleyecek haliyle. İğne Deliği'ni biraz okudum, en başındaki ev krokileri ve anlatımıyla hoşuma gittiğini söyleyebilirim.

Ellery Queen'in tarzı da sevdiğim polisiyeye yakın olduğu için Mor İzler'e bir bakmak istedim. Agatha Christie haricinde bu türü okumayan biri olarak önemli adımlar bunlar benim için. Umarım sonu güzel olur.  :)

KARA GEMİ'DEN DEHŞET HİKAYELERİ_Chris Priestley

Yayın Evi: Tudem Yayınları
Basım Yılı: Ekim 2010
Sayfa Sayısı: 215

Montague Amca'nın Dehşet Hikayeleri'ne bayıldığım için Chris Priestley'in diğer kitabı Kara Gemi'den Dehşet Hikayeleri'ni de hiç tereddütsüz aldım okudum. Yine aynı esrarengiz anlatım, ürkütücü korku öğeleri v.s. bu kitaptaki hikayeler de Montague Amca'nınkilere çok benziyor diyebilirim. Zaten kendisi de kitabın sonunda gençlik halleriyle bir arzı endam ediyor.

Altını dalgaların oyduğu incecik bir köprüden geçilerek varılan kayalıkların üzerindeki eski bir handa geçiyor kitabımız. Şiddetli bir fırtınanın koptuğu ıssız gecede hastalanan iki küçük çocuğuna (Ethan ve Cathy) doktor getirmek için kasabaya gidiyor hancı. Bir süre sonra çocuklar kapının çalındığını duyup aşağıya iniyorlar. Gelen, üzerinde yıpranmış bir denizci üniforması olan yirmili yaşlarda bir delikanlı. Öyle soğuk ve rüzgarlı bir gecede davetsiz misafirlerini dışarıda bırakamayacaklarını düşünen Ethan, onu içeri alıyor. Thackeray isimli genç, ateşin yanında ısınırken çocuklara hikayeler anlatmaya başlıyor. Çeşitli lanetler, korkunç yaratıklar ve büyülerle karşılaşan denizcilerin öyküleri bunlar. Ethan ve kızkardeşi adamı dinlerken hem ürküyor hem de bu garip hikayelerden tuhaf bir zevk alıyorlar. Bir yandan da uzun zaman geçtiği halde dönmeyen babaları için merak içindeler. Thackeray, son hikayesi olan Kara Gemi'yi anlattıktan sonra handan ayrılıyor. Onun gidişinin ardından hana iki yabancı geliyor ve içeri giriyorlar. Ethan ve Cathy'i saran korku, adamların konuşmalarını dinlediklerinde anlayışa ve hüzne dönüşüyor. Kardeşi ile birlikte odalarına çıkıp uykuya (!) dalıyorlar.

Kara Gemi'nin başlangıç ve bitiş noktaları arasındaki ince bağlar, diğer kitapta olduğu gibi gerçekten çok iyi. Chris Priestley, salt korku hikayelerini bölüm bölüm vermek yerine temelde sağlam bir hikayeye oturtuyor hepsini. Kitabın sonundaki sürpriz, Alejandro Amenabar'ın harikulade filmi Ötekiler'e feci surette benzese de yine onun gibi çok dokunaklı ve güzel.  

Yalnız artık alıştığımdan mı, yoksa Montague Amca'nın gizemli evinin atmosferinden daha çok etkilendiğimden mi bilmiyorum, bu defa o kadar da ürkütücü gelmedi bana hikayeler. Salyangozlar başta olmak üzere tiksindiriciydi bir çoğu. "Denizci" ve "korsan" temalı hikayeleri  genel olarak sevmediğim için bu kitabı Montague Amca'nın Dehşet Hikayeleri kadar beğendiğimi söyleyemeyeceğim. Ama yine çok dehşetengiz ve iyi yazılmıştı hepsi.    

EL YAZISINDAKİ SIR_Melih Arat

Yayın Evi: Hayy Kitap
Basım Yılı: 2008
Sayfa Sayısı: 208

El Yazısındaki Sır, adından da tahmin edilebileceği üzere bir yazı deşifre kitabı. Daha çok bu konudaki amatörlere yönelik bir başlangıç noktası da diyebiliriz.

El yazısından karakter tahlili konusu oldum olası ilgimi çektiğinden kitaptaki ipuçları da hoşuma gitti. Örnek metinler üzerinden çalışmalar ve öğrendiklerinizle kendinizi sınayabileceğiniz mini testler içeriyor. Sayfa düzeninde sağ ve sol kısımlardaki boşluklar, yazı eğimi ve şekli, yazım hızı ve baskısı, ayrıca bazı özel harfler üzerinde durulmuş. Bunların haricinde ünlü yazar ve şarkıcıların el yazılarından tahliller içeren bir bölüm bulunuyor.

En ilginci ise meşhur seri katillerin el yazı örnekleri ve imzalarının yorumlandığı bölüm. Yorumların -kişiler zaten bilindiğinden dolayı- ne kadar orijinal olduğu tartışılır ama o yazı örneklerini görmek açısından hayli ürpertici ve enteresandı.

Kitabı okurken doğal olarak kendi el yazı örneğim yanımdaydı. Okuduklarımı yazımın üzerinde düşünmek ve bazı çıkarımların ne kadar doğru olduğunu görmek hoşuma gitti. Eski zamanlardaki yazılarımın şekilleri üzerine de düşündüm bu arada ve onlardaki sonuçlar da aynı şekilde doğruydu. Yani el yazısının gelişimi, kişilik gelişimi ve ruhsal yaşam ile elbette ki doğrudan bağlantılı. Bu açıdan kitabı çok sevdim. Daha ayrıntılı ve detaylı olabilirdi ama başta da dendiği gibi bu bir "giriş" kitabı. Yine de gayet iyiydi.

EMPEROR: RİSE OF THE MİDDLE KİNGDOM [2002]

 Yine İmpressions Games'ın şaheserlerinden biri; 2D stratejinin son kalelerinden Emperor: Rise of The Middle Kingdom, Çin uygarlığını en başından inşa etmeniz için sizi çağırıyor.

Pembe-beyaz ve eflatun ağaçlarla bezeli Çin bahçeleri, yağmura bakan gri-soluk atmosferi, çay ve pirinç tarlalarını yassı, sivri tepeli başlıklar giyerek ekip biçen yerliler, tapınaklarının estetik mimarisi ve daha bir çok güzelliğiyle hayli etkileyici olan oyunu, modernize edilmiş Çin ezgileri daha da hoş bir hale getiriyor.

Zeus ve Poseidon'un renkli, canlı, cıvıl cıvıl yerleşimlerinden sonra Emperor'un tonlarını hayli ağırbaşlı, bir o ölçüde de harikulade buldum.
Sırf şehrin sokaklarında dolaşarak yeni yılı kutlayan insanların özenle çizilmiş geleneksel kıyafetleri bile görülmeye değer. Oyunda meşhur Çin Seddi'ni, Büyük Çin Kanalı'nı ve Çin'in Kilden Asker Ordusu'nu da kurabiliyorsunuz. Harikulade!

BİZİM KAFENİN KIZLARI_Laura Schaefer

Yayın Evi: Epsilon Yayınları
Basım Yılı: Aralık 2010
Sayfa Sayısı: 231 (iri punto)


Bizim Kafenin Kızları, şimdiye kadar okuduğum en hoş gençlik romanlarından biri. Rengarenk kapağının cazibesine kapılarak almıştım ama okuyunca çok sevdim.

Annie Green, ergenlik çağının başlarında, yaşıtlarından biraz farklı takılan bir kız. Anneannesi Laura'nın sahibi olduğu çayevinde çalışmaya başladıktan kısa süre sonra işletmenin aslında maddi açıdan zor durumda olduğunu farkediyor ve çok sevdiği Yaprak Kafe'nin kapanmaması için Laura'nın Çay Güzelleri adını verdiği iki kız arkadaşı Genna ve Zoe ile beraber kolları sıvıyorlar. Bu arada kafede çalışan, Annie'nin fazlasıyla etkilendiği stajyer Jonathan da elinden geldiğince destek oluyor kızlara. Romanın nihayetinde kısmen de olsa mutlu sona ulaşıyorlar.


Kitabı beğenmemin asıl nedenlerinden biri; her bölüm başında çay üzerine ünlü yazarların kitaplarından birer alıntı veya özlüsözün yer alması. "Çay olan yerde umut vardır." Arthur W. Pinero, " Bir insanın içinde çay yoksa, o insan doğruyu ve güzeli anlayamaz." Japon Atasözü ve niceleri.. Ayrıca çok cici "çay" temalı çizimler mevcut sayfalarda. Annie ve Laura'nın çay yanında yenebilecek kek ve sandviç tarifleri, eskimoda, hoş çay reklamları da yer yer kitabı süslüyor.

Bu şirin ve neşeli olmasının yanısıra zarif bir perspektife sahip romanı okuyun. Eminim benim gibi, içindeki her bir ayrıntıdan keyif alacaksınız.

ZEUS: MASTER OF OLYMPUS [2000]

 Bir dönem gece gündüz başından ayrılmadan oynadığım Pharaoh'tan sonra İmpressions Games'ın ona benzer yeni oyunları olduğunu keşfettim. Pharaoh'ta (ve devamı olan Cleopatra'da) Mısır'da bir medeniyet kurarken Nil kıyısındaki tarlalarda ekip biçiyor, piramitler inşa ediyorduk. Harikulade evler, rüya gibi bahçeler, papirüs işleme merkezleri ve altın madenlerimiz vardı.

Zeus: Master of Olympus'ta mantık aynı olmakla beraber ana konsolu çok daha kullanışlı hale getirmişler ve tapınak inşa etmek çok daha kolay, ticaret yolları açmak için de sadece bir limanınız olması yetiyor. Ve elbette oyunu Yunan medeniyeti olarak inşa ediyorsunuz. Hipodrom, meydanlar, çok işlevli pazar yerleri, tiyatrolar, üniversiteler v.s. Zeus'un artıları.

Oyunun temelinde savaş gayesi olmaması en ciddi tercih sebebim. Böyle yapıcı, üretici strateji oyunları çok daha eğlenceli bana göre.  Hem göz zevkine, hem de zekanıza hitap ettiği ve bunu pozitif yönde yaptığı için daha doyurucu. Tabii isterseniz oyunun savaş içeren bölümlerinden birini de oynayabilirsiniz.

Zeus'un her tarafını kurcalayarak suyunu çıkardığım için, şu sıralar eklentisi Poseidon'a başlamak üzereyim. Sonra bir de Çin medeniyeti var. :)

Başta Pharaoh olmak üzere bu harikulade oyunları mutlaka oynamanızı tavsiye ediyorum.

NORA ROBERTS : VİSİON İN WHİTE [2010]

Nora Roberts_Beyaz Düşler kitabının hikayesi üzerine kurulan oyun, aşağıda örneklerini göreceğiniz mükemmel çizimlere sahip. Saklı obje sahnelerinin yanısıra, düğün planlama şirketi Vows'da çalışarak, Mac'le fotoğraf çekiyor, Laurel'le pasta süslüyor, Emma'yla çiçek düzenliyor ve  düğün davetine gelen konukları masalarına yerleştirip Parker'a yardımcı oluyorsunuz. 

Bu güzel oyunu soğuk, karlı bir kış gününde, bir fincan limonlu çay eşliğinde oynamanızı tavsiye ediyorum.

BEYAZ DÜŞLER_Nora Roberts

Yayın Evi: 318
Basım Yılı: 2009
Sayfa Sayısı: 318

Nora Roberts Vision in White  çizimlerini ve bulmacalarını çok sevdiğim bir saklı obje oyunuydu. Hikayesinin arkasında bir kitabın olduğunu anlayınca okumak istedim. Gerçi almadan önce de az çok nasıl bir kitapla karşılaşacağımı biliyordum ama merak işte.

Fotoğrafçı Mackenzie, üç arkadaşı; Connecticut'ta ailesinden kalan büyük evi bir düğün organizasyonu mekanına çeviren Parker, pasta tasarımcısı Laurel ve çiçek düzenleyicisi Emma ile birlikte çalışmaktadır. Mac, düğününü planladıkları gelinlerden birinin erkek kardeşi olan Carter'a aşık olur. Çeşitli iniş çıkışlardan sonra ilişkilerini evlilikle noktalamaya karar verirler.

Düğün krizlerini, çiçek ve pasta düzenlemelerini oyunda çok sevmişken, okurken kitapta fenalık geldi açıkçası. Yapay istekler, özenti konuşmalar ve boş kafalar yığınını süsleye püsleye anlatmaktan ve bunu defalarca aynı şekilde yapmaktan nasıl bıkmıyor Nora Roberts, anlaşılır şey değil. Sims evi düzenler gibi mekanı kuralım, içine birkaç kız ekleyelim, bunlara tavır belirleyelim, tamam.

Sonuç; çabuk okunan, üzmeyen yormayan ama bir şey de katmayan klasik bir "beyaz dizi" romanı. Çok çok kötü değil ama gene de kitabı okumak yerine oyununu oynarsanız yeter diyorum. Konuyu orada da özet geçiyorlar zaten. :)