Yayın Evi: Altın Çocuk KitaplarıBasım Yılı:1993
Sayfa Sayısı: 192
Küçük Prenses'i her zamanki gibi, Çocukluk Okumalarımızda da mutluluk ve hüzün karışımı bir duyguyla okudum.Tatlı tatlı öğütler veren, gerçekten kıymetli olanın ne olduğunu anlatan, çok güzel bir çocuk kitabı olduğunu düşünüyorum.
Babasının Londra'da yatılı bir kız okuluna yazdırdığı Sara, şık kıyafetleri, oyuncakları ve tatlı davranışlarıyla arkadaşlarının gözünde küçük bir prenses gibidir. Sara, iflas edip tüm servetini kaybeden babasının ölümünün ardından, okulda hizmetçi olarak çalışmaya başlayacak ve yaşayacağı zorluklar onun prenses tavrını sınayacaktır..
Kısa bir dönem, 4. ve 5. sınıflara öğretmenlik yaparken, biraz da çocukları eğlendirmek amacıyla Küçük Prenses'i bir mini piyes olarak yazıp oynatmıştım. Özellikle çatı katındaki prenses sofrası en ilgi gören sahneydi. Provalarda ve seyircili oyun esnasında, çocuklar o kadar mutlu olup, keyif almışlardı ki, ışıldayan yüzlerini bugün gibi hatırlıyorum. Bu hatırasıyla da kitabın ayrı bir yeri var bende.
Son defa okuduğumda ise, fırıncı kadın ve sıcak, minik, üzümlü ekmeklerden bahseden bölüm biraz içime oturdu. Birkaç sayfa boyunca, kelimeler bulandığı için okumakta zorlandım açıkçası.
Sadece bu defa, kitaptaki iki şey biraz tuhaf geldi bana. Birincisi Sara'nın bir kaplan postunu sevmesi, diğeri de minik odasına sihirli dokunuşlar yapan ellerin onu Becky ile bir tutmaması. İki küçük muhtaç çocuk ikisi de, Sara'nın hayallerinin olması mı onu önemli kılan? Belki minik ayrıntılar bunlar ama çocuk kitaplarını çocuklar yazmıyor nihayetinde.
