VASATLAR İÇİN PERİ MASALLARI Boris Vian

Yayın Evi: Sel Yayıncılık

Basım Yılı: 2019

Sayfa Sayısı: 66

Günlerin Köpüğü romanından önce yazdıklarını edebi eser olarak kabul etmeyen yazarın bir bildiği varmış. Hatta 23 yaşında, bir ameliyat geçirecek olan karısını oyalamak için yazdığı Vasatlar İçin Peri Masalları'nı bastırmamış bile, yıllar sonra metni baştan sona düzeltme işine kalkışmış ama bunu da tamamlamamış. Kitabı ikinci eşi yayınlatmış. 

"Birinci bölüm bana ait değildir."

Yazar

I.

Evvel zaman içinde, gün yüzü kadar güzel bir prens vardı. Ormanın derinliklerindeki gri duvarlı ve (yosun tuttuğu için yeşil görünen) mor çatılı bir şatoda, köpeği ve küheylanıyla birlikte yaşıyordu. İnzivaya çekilmişti ve bu yalnızlık onu genç yaşta hayattan soğutmuştu. Bahçesinde salına salına dolaştığı bir gece, tatlı ve güleç yoldaşı ay (hani yalnızdı?) hoş kokulu ılık bir meltemle salınan yüce ağaçların doruklarını şefkatli (gayet yumuşak) bakışlarla okşuyordu (şair doğmuş mübarek!). Bu sırada prens, şeker konmadığında hayatın ne kadar acı olduğunu düşünmeye başladı. Büyük bir kararlılık yüreğini kapladı: Gitmeli (bu biraz da ölmek değil midir?). Ender ve değerli bu şekeri bulmak için gitmeli (yaşasın karaborsa!). Ertesi sabah gün ağarır ağarmaz önce kara küheylanını eyerledi (ben de çekinmem hiç soğuktan), sonra üstüne binip, eskiden sevdiği ama artık şeker yokluğundan dolayı nefret ettiği bu diyardan kaçtı (hiçbir şey sonsuza dek sürmez). [sf 13]

GÜNLERİN KÖPÜĞÜ Boris Vian

Yayın Evi: E Yayınları
Basım Yılı: 2013
Sayfa Sayısı: 240

Kitapla ilgili absürt, nahif, şahane gibi sıfatları peşpeşe sıralamak istemiyorum ama açıkçası anlatılması değil okunması halinde değeri anlaşılabilecek bir roman, Günlerin Köpüğü. Bu kadar az bilinmesi gerçekten enteresan.

Zenginliğini evlenmek üzere olan arkadaşıyla paylaşmaktan çekinmeyecek kadar cömert, genç bir beyefendi; Colin, aşık olduğu fakat göğsünde mavi bir nilüfer çiçeği açtığı için ölmek üzere olan sevgilisi Chloé, elinden her iş gelen, jilet gibi giyinmekten hoşlanan uşağı Nicholas, arkadaşları; yazar Jean Sol Partre'ye düşkünlüğü yüzünden tüm parasını onun kitaplarına yatıran Chick ve Chick'i bu zaafından kurtarmaya çalışan kız arkadaşı Alise. 

Okuyalı birkaç ay geçti ama hâlen cümlelerindeki o tatlılığı ve eğlenceli tasvirlerini anımsadığım, Boris Vian'ın diğer kitaplarını okumak için heveslendiren, iyi roman.

Yakasının düğmesini açtı. Alise bütün gücünü topladı ve yürek-oyucağını Partre'ın göğsüne sapladı. Partre kıza baktı, ölümü pek çabuktu ve yüreğinin dörtüçgenyüzelli olduğunu görünce son bir şaşkın şaşkın bakışı oldu. Alise sarardı. Artık Jean-Sol ölmüştü ve çay soğuyordu. Ansiklopedinin elyazmalarını aldı ve yırttı. Garsonlardan biri gelip dikdörtgen masanın üstündeki kan ve dolmakalem mürekkebi gibi bir alay pisliği temizledi. Alise garsona parasını verdi, yürek-oyucağının iki kanadını açtı ve Partre'ın yüreği masanın üstünde kaldı; pırıl pırıl aleti yeniden katladı ve çantasına koydu, sonra elinde Partre'ın cebinden aldığı kibrit kutusu, sokağa çıktı. [sf 216]